Zenuwachtig afwachten

Gisteren hebben we aan HKM nog eens gevraagd of ze misschien nieuwtjes hadden ivm onze afreis.
Jammer genoeg hebben ze nog geen informatie ontvangen van hun coördinator ter plaatse.

Nog even afwachten dus.

Is het in maart reeds zover ... ?

Woensdag 14/01/2009 zijn we dus naar de reisvoobereiding georganiseerd door HKM geweest.
We waren daar met een heleboel andere koppels (ongeveer een 34 personen) om prangende vragen beantwoord te krijgen.

Eerst werden er verscheidene papieren uitgedeeld die daarna een voor een besproken werden.
Eén van de belangrijkste waren de visumaanvragen. Elke keer we naar Kazachstan afreizen zullen we een nieuwe visumaanvraag moeten doen. Dit omdat Kazachstan geen multiple entries toelaat.

Wanneer wij ons kindvoorstel krijgen (gebeurd als we voor een eerste keer in Kazachstan aankomen), voegt men hier, buiten een sociale fiche en foto, ook een medische fiche toe. Deze informatie is vaak incorrect en redelijk "zorgwekkend". Daarom had HKM een dokter uitgenodigd die ons wegwijs maakte in de Kazachse medische terminiologie en het interpreteren hiervan.
Het kwam erop neer dat de medische fiche die je krijgt, met een flinke emmer zout genomen moet worden. Bvb: men spreekt al gauw dat het kind een een neurologische afwijking heeft... omdat een kind van 9 maanden nog niet zelfstandig kan lopen ...

Het kwam erop neer dat men ons wilde waarschuwen voor wat we misschien te lezen krijgen en we niet onmiddellijk moeten beginnen panikeren.

Zoals reeds gezegd reizen wij dus af naar Almaty. Hierover hebben we goed nieuws en slecht(er) nieuws.
Eerst het goede dan maar? HKM vertelde ons dat we waarschijnlijk in maart voor een eerste keer mogen afreizen. Dwz dat we in maart ons kindje voor de eerste maal zullen kunnen zien !!!
Deze trip zal 2.5 tot 3 weken duren.

Daarna kwam dus het slechte(re) nieuws: Sinds 13 januari heeft men in Almaty beslist dat de adoptieouders hun kind niet meer naar huis mogen nemen tijdens de 6 weken dat zij daar verblijven (= tijdens de 2e periode). Ze mogen hun kind enkel nog maar bezoeken in het weeshuis (1 of 2x per dag).
We zullen dus waarschijnlijk 3 keer naar Almaty moeten reizen.
De eerste keer (2.5 - 3 weken) om ons kindje een eerste maal te zien.
Een tweede keer om voor de rechtbank te komen.
Een derde keer om ons kindje op te halen.

Maar goed, dat is de wereld van adoptie. Van de ene dag op de andere kan alles veranderen. De adoptie-rollercoaster noemen wij dat soms.

Al bij al mogen wij blij zijn dat we misschien (altijd met 2 woorden spreken) in maart reeds naar Kazachstan kunnen vertrekken.
SUPER NIEUWS dus !!!!

Reisvoorbereiding

Ja, je leest het goed ... Reisvoorbereiding.
Deze ochtend ontvingen wij een mail van HKM met daarin het verzoek om volgende week woensdag, 14 januari, naar Beerste te komen voor de reisvoorbereiding.

We zijn natuurlijk reuzebenieuwd wat er daar gezegd gaat worden. Zouden ze ons al een periode van afreizen kunnen geven, hoe logeren we daar, wat moeten we allemaal meenemen, ... ?
In elk geval vermoeden we dat het nu niet al te lang meer duurt eer we voor de eerste maal kunnen afreizen. Nu we dit typen, gieren de kriebels al door onze buiken.

Hopelijk gaat deze week dus zeer snel voorbij ...

nieuws nieuws nieuws!

Hey lieve menskes!

Eindelijk weer nieuws in ons adoptieavontuur!
Ik - Veerle - zat al enkele dagen op héte kolen omdat het adoptiebureau ons had verteld dat zij hoopten dat ons dossier één van de dagen kon opgestuurd worden naar Kazachstan.

Toch ... de dagen slopen voorbij en ( hoe stom is het wel niet om op een mailke te wachten) ik bleef maar hopen op het mailke met wat goed nieuws.

Tom heeft vandaag even gebeld met Het Kleine Mirakel. Daar werd ons verteld dat ze ons donderdag hadden gemaild. ( Mailke is nu nog steeds ergens in space!)

Dus ... met blijdschap kunnen we u melden dat ons dossier ... eindelijk ;-) ... in Kazachstan aangekomen is. Ons dossier ligt bij een rechter in Almaty! Nu kan ' het verlossende telefoontje' komen!!!

Jiiiiippppppppppppieeeeeeeeeeeeeeeee!!!!!!!!

terug van de vertaalster

Sinds vorige week is ons dossier terug in handen van Het Kleine Mirakel. De vertaalster heeft haar werk dus erg snel gedaan. Fantastisch nieuws vonden wij!

Nu wordt het dossier helemaal bekeken, op volgorde gestoken, gekopieërd en ... zodat het helemaal klaar is. Daarna zal het worden opgestuurd naar de ambassade van Kazachstan in Brussel.

Wèèr een stapje dichter bij ons kindje van ver weg.

Dossier bij vertaler

Na een telefoontje naar HKM kregen we te horen dat ons dossier momenteel bij de vertaler zit. Dwz dat da appostilles dus allemaal in orde zijn.
De vertaler dient het dossier binnen 2 weken vertaald te hebben.
Daarna gaat het dossier nog 1x naar een Belgische instantie en dan vertrekt het naar Kazachstan.

Als alles vlot zou verlopen, zou het dossier binnen 1 maand naar Kazachstan kunnen vertrekken. Jipppiee!

Dossier binnen bij adoptiedienst

Een héle maand lang hebben we gelopen om onze papieren aangevraagd, juist ingevuld en bestempeld te hebben.

Op 28 augustus konden we ons dossier binnenbrengen. Na een grondige checkbeurt of alles wel aanwezig was, konden we ons dossier veilig en wel achterlaten. Ons dossier is onmiddellijk verstuurd naar Brussel voor nieuwe ( en dure ...) stempels en daarna zal het verder gestuurd worden naar de vertaler. Hopelijk doet die man / vrouw hard zijn best om alles zo snel mogelijk klaar te hebben.

We kunnen niet wachten tot ons kindje van ver weg bij ons is. Ons kinderkamertje is reeds klaar, nu onze spruit nog!

Wij worden mama en papa, en nog snel ook!

Hoi hoi,

Maandag was het weer zover. We waren weer op pad voor onze adoptie. Onze reis ging naar Beerse waar het adoptiebureau ' Het kleine Mirakel'( HKM) ons verwachtte voor een infomoment en aansluitend de intake.

Stipt 10 uur stapten we het ruime kantoor binnen en we kwamen onmiddellijk een oude bekende tegen. Annick en haar man, mensen met wie we de cursus deden, kwamen ook eens wat informatie rapen bij HKM.
Twee lieve adoptiemoeders en drijvende krachten achter HKM begonnen onmiddellijk enthousiast te vertellen over het reilen en zeilen in Kazachstan en een adoptie in Kazachstan. Kort samengevat staan er een héleboel kindjes te wachten tot er een mama en papa hen komen ophalen en is er geen wachtlijst enkel een wachttijd om de héle procedure en papiermolen in orde te brengen.

Het supergoede nieuws hierbij is dat we nu , volgens hen, volgend jaar zeker mama en papa zullen zijn en ons kindje bij ons zullen hebben.

Daarna hadden we aansluitend intake. Het contract werd bekeken en ondertekend. We kregen een kaftje met allerlei documenten en lijsten zodat we goed wisten wat we zo snel mogelijk in orde moeten brengen. Echt soms héél rare dingen zoals een fotoalbum van ons en ons huis, enkele aanbevelingsbrieven geschreven door derden en gedetailleerde bankafschriften.

Thuisgekomen onmiddellijk begonnen met alle voorbereiding en al bij al valt alles héél erg goed mee. We hebben het meeste kunnen aanvragen via het net en na enkele uren handtekeningen zetten was het grootste deel al klaar.

We wachten enkel op wat papieren die de postbode waarschijnlijk volgende week zal brengen en de reispas van Tom die 10 dagen onderweg zal zijn.

Hopelijk zal alles snel aankomen en dan kunnen we via de notaris alles laten wettigen. Einde augustus als alles een beetje meezit.

Wij hebben gekozen voor ...

De vorige maanden waren voor de wekelijkse lezers nogal saai omdat er niet veel gebeurde in adoptieland buiten wachten, wachten en nog eens wachten. De laatste week gaat het in ons adoptieavontuur allemaal wat sneller.

Ik berichtte jullie eerder dat we een landenkeuze moesten maken en dat we nog uit vier landen konden kiezen. We hebben enkele uren getelefoneerd en we hebben onze keuze gemaakt. Voor ik ze bekend maak, wil ik nog even wat verduidelijken.

Deze vier landen zijn verdeeld onder drie adoptiediensten. Zo worden Colombia en Thailand gecoördineerd door FIAC, India door de Vreugdezaaiers en Kazachstan door Het Kleine Mirakel.

Enkele telefoontjes later maakte me al vlug wijs dat Colombia en Thailand niet echt aangewezen zijn voor adoptie omdat de wachttijden er erg oplopen ( tot 3,4,5 jaar) en er maar héél weinig kindjes de afgelopen jaren naar België vertrokken. Mede omdat er véél mensen geïnteresseerd zijn in deze twee landen, raadden ze ons af om deze keuze te maken als het voor ons toch niet veel uitmaakte.

Ook voor India was er een lange wachttijd die erg verschilde met de informatie die we eerder al hadden verkregen. Zo zouden we op dit moment 18 maanden moeten wachten vanaf de opmaak van het dossier tot een toewijzing aan een kindje. Daar bovenop moesten we dan nog 9 tot 12 maanden wachten vooral we het kindje mogen gaan halen en de héle papiermolen klaar is.

Kazachstan had zo zijn eigen problemen. Het is niet alleen de duurste van de vier landen maar we moeten ook daar 12 weken blijven. Normaal gezien toch! Na wat aandringen of het niet anders kon ( Tom kan geen 12 weken wegblijven van zijn werk) kan deze periode opgesplitst worden in 2 of 3 keer. We zouden sowieso eerst 17 dagen naar Kazachstan moeten gaan om daar het kindje te ontmoeten en dan een maand thuis wachten. Dan konden we kiezen om 6 weken daar te verblijven ofwel nog een korte trip van 3 dagen naar Kazachstan en een laatste vlucht om het kindje op te halen uit het weeshuis. Voordeel bij Kazachstan zijn de korte wachttijden: tot nu toe een klein jaartje!

Na een wijs beraad hebben we voor Kazachstan gekozen. Jippie!!! Op 28 juli om 10 uur moeten we in Beerse zijn voor een informatieronde. Aansluitend gaan we op intake waarbij de hele procedure van het adoptiebureau wordt uitgelegd en we een héle lijst krijgen met papieren die we moeten aanvragen, gaan halen, legaliseren en dergelijke. Weer een datum om naar uit te kijken dus !

Naar de rechtbank voor de 2de keer!

Vandaag, 2 juli, is er weer een belangrijke dag in ons adoptieavontuur. De rechter zou ons een positief advies kunnen geven. ( als ze tijd en zin heeft ;-))

We waren natuurlijk goed op tijd vertrokken met onze fiets naar de rechtbank en daar ook op tijd aangekomen. De zenuwen vielen bij ons beiden erg goed mee. De rechter heeft eerst met ons nog een gesprekje gehad en daarna werd ons inderdaad een positief advies gegeven. Ook het vonnis ( het papieren bewijs)werd vandaag nog opgemaakt en opgestuurd. Jippie!!! Zo kunnen we dat verwachten begin volgende week in de brievenbus. En kunnen we naar een adoptiebureau gaan.

De volgende dagen zullen we nodig hebben om een adoptieland te kiezen. Onze keuze zal één van deze landen zijn: Kazachstan, Thailand, Colombia of India. Toch niet zo een erg gemakkelijke keuze omdat er zoveel factoren meespelen.