Op cursus: sessie 2

Deze namiddag vond de 2e sessie van onze voorbereidingscursus plaats.

De volgende onderwerpen kwamen aan bod:
* Kindrapporten
* Namen geven
* Hechting

Kindrapporten:
Als je naar een adoptiedienst van je keuze stapt, overloop je met hen je wensen en criteria voor een adoptiekind (leeftijd, geslacht, land van herkomst, ...). Aan de hand hiervan wordt er een fiche van je opgesteld die de adoptiedienst (in België of land van herkomst) zal matchen met de fiches van de adoptiekinderen.
De fiche van een adoptiekind wordt ook wel "kindrapport" genoemd.

Het kindrapport vermeldt o.a. de reden waarom het kind ter adoptie werd afgestaan, de persoonlijke en familiale voorgeschiedenis, de huidige toestand en de ontwikkeling van het kind.

Vandaag kreeg ieder koppel een represenatief kindrapport voorgeschoteld. Aan de hand daarvan moesten ze uitmaken of ze het kind al dan niet zouden adopteren, net zoals het in werkelijkheid zal zijn.
De keuzes en twijfels werden in groep besproken en er ontstonden interessante gesprekken.

Het viel ons op dat het gros van de verslagen niet meer beslaat dan 1/3 van een A4 en je soms goed tussen de regels door moet lezen om écht te begrijpen wat men wil vertellen.

Wijzelf kregen Rosenda, een 3-jarig meisje uit de Filippijnen toegewezen. De dochter van een 18-jarige prostitué die haar kind een betere toekomst wou geven. Rosenda zelf was een gezond en sociaal kind. Over haar familie was niets bekend.
Opmerkelijk was dat de moeder de adoptie-ouders persoonlijk wou ontmoeten en graag op de hoogte werd gehouden over de ontwikkeling van haar dochter.

Enkele vragen die we ons daar bij stelden:
1. Een kind dat al 3 jaar bij haar moeder leeft en dan aan "vreemden" gegeven wordt. Wat gaat er door dat kind heen? Kan het begrijpen wat er allemaal gebeurt?
2. De moeder van je adoptiekind persoonlijk ontmoeten. Hoe ga je daarmee om?
3. Hoe vertel je later aan je kind waar het vandaan kwam, welk beroep de moeder uitoefende, ...

Dit was nogmaals een oefening waaraan je het belang van deze verplichte cursus kon toetsen.

Namen geven
Daarna besproken we de "naamgeving" van je adoptiekind. Zou jij je kind een volledig nieuwe naam geven, of behoud je wat van zijn/haar roots?

Het meest aangewezen is de oorspronkelijke naam te blijven gebruiken. Wanneer deze echter problemen zou vormen, opteer je best voor een afgeleide of gebruik je deze als 2e naam.

Hechting:
Hoe hecht een kind zich aan zijn nieuwe ouders? Een zeer belangrijk en moeilijk proces.
Niet alle kinderen hechten zich even makkelijk aan hun nieuwe ouders.
Een groot misverstand dat we meteen de wereld uit willen helpen is het vooroordeel dat oudere kinderen zich automatisch moeilijker hechten (meer problemen geven) dan jongere. Uit onderzoek blijkt dat hier geen enkele constante in te vinden valt.
Een belangrijk gegeven is dat het kind een "basisveiligheid" moet hebben opgebouwd. (dit gebeurt tijdens de eerste 6 maanden). Als dit gegeven aanwezig is, kan het kind zich makkelijker hechten aan zijn nieuwe ouders en omgeving.

Soms gebeurt het dat een kind geen basisveiligheid opgebouwd heeft. Bijvoorbeeld als het vaak van omgeving veranderd is (geboortemoeder -> weeshuis -> ander weeshuis -> pleeggezin -> adoptieouders). In dit voorbeeld heeft het kind 4 maal zijn vertrouwenspersonen verloren en zal het zichzelf beschermen door zich niet meer snel aan iemand te hechten. Als adoptie-ouder moet je hier juist mee omgaan.
De basisveiligheid kan je gelukkig regressief opbouwen. Geef je kind veel aandacht en zorg ervoor dat je er altijd voor klaarstaat. Na een tijd zal het kind beseffen dat het op je kan rekenen (= basisveiligheid) en er een echte hechting kan plaats vinden.

Toch nog een belangrijke opmerking: als een kind totaal geen basisveiligheid heeft, spreekt men vaak van "bodemloze kinderen". Dit zijn kinderen die een zware gehechtheidsstoornis hebben. Zij zullen nooit voldoende aandacht en liefde ervaren, wat het voor de adoptie-ouders enorm moeilijk maakt.

Het was weer een zeer interessante en leerrijke namiddag. Nog drie te gaan ...
Volgende afspraak op 2 oktober.

Op curus: sessie 1

Héél véél zenuwen gierden door onze keel. Om kwart over negen verschenen we op het appèl in het CC Luchtbal. Voor alle zekerheid gaven we het bewuste papier nog eens af en konden we van start gaan. Bij het binnenkomen kwamen we al meteen twee kenissen tegen (schoolvrienden van Tom) die net als ons de curus meevolgden. Nadat iedereen zich had voorgesteld bleek dat we in een heel diverse groep zaten (leeftijd, beroep, afkomst, keuze voor adoptie, ...) wat alles natuurlijk een pak interessanter maakte. In de voormiddag werd er verteld over de wettelijke voorwaarden bij adoptie en reacties van de buitenwereld die je met je "anders dan de anderen"-kindje zal krijgen. Na een lekkere lunch behandelden we het rouwproces. "Hoe ervaar jij het om ongewenst kinderloos te zijn, hoe ervaart de geboortemoeder het afgeven van haar kind enzovoort". Hierop voortbordurend bekeken we een DVD over geboortemoeders in Zuid-Afrika waarin deze vertelden waarom ze hun baby's afstonden. Je merkte duidelijk dat dit de allerlaatste optie is die ze voor ogen houden. Financiële motieven spelen vaak een rol, maar ook hun cultuur zorgt er vaak voor dat ze tot deze drastische beslissing moeten overgaan. (bv: een alleenstaande moeder wordt niet geaccepteerd, een kind verwekt uit buitenechtelijke relatie, verkrachting, ...). Deze sessie bezorgde ons voldoende stof om thuis eens rustig over na te denken. Volgende week dinsdag volgt het 2e deel. We kijken er al naar uit!

Slapeloze nacht

Zondagavond, Veerle was de benodigde docmenten voor onze curus aan het verzamelen en ontdekte plots een brief die we moesten terugsturen voor 14 juli om deel te kunnen nemen aan onze curus! Wij trokken wit weg, want het leek dat we die brief niet hadden ingevuld! Na onze hersens lange tijd gepijnigd te hebben, herinnerden we ons dat we deze eerst leeg gekopiëerd hadden (om toch maar geen fouten op het "net" te schrijven) om nadien te faxen.

Slapeloze nacht volgde, want wat als ...

Bezoek adoptiecentrum FIAC te Geel

Vandaag hadden we de langverwachte afspraak bij FIAC, één van de erkende adoptie-instellingen.

Samen met 4 andere koppels (de ene al wat meer op tijd dan de andere) besprak een FIAC-medewerkster het hele rijlen en zeilen van hun dienst.

Na een korte algemene uitleg, diepte zij de voorwaarden die hun dienst & de adoptielanden stelden verder uit.
FIAC werkt samen met vijf verschillende landen. De Filipijnen, Thailand, Ethiopië, Zuid-Afrika & Colombia. De presentatie kwam in grote lijnen overeen met wat we reeds gehoord en gelezen hadden, toch vergaarden we weer heel wat nieuwe informatie doordat er vele vragen gesteld werden en alles wat meer uitgediept werd.

We zijn weer een beetje wijzer geworden en voor ons was dit nu de feitelijke "eerste stap".

Nu maandag, 10 September, begint onze verplichte cursus georganiseert door Kind & Gezin.

Afspraak met FIAC

Na wat onderzoek en gebabbel op forums zijn we te weten gekomen dat je naar adoptiebureau FIAC in Geel kunt gaan om eens te kijken ( en luisteren) hoe het er daar aan toe gaat! Hopelijk kunnen zij ons nuttige informatie geven en ons wat meer wegwijs maken in de adoptieprocedure. Afspraak op 7 september om 14 uur! We kijken er al naar uit!

Data van cursus aangekomen!!!!

Veerle heeft weer èlke dag de brievenbus in de gaten gehouden. Enkele dagen geleden is de brief van het VCOK in de bus gevallen en de data werden bekend! Op 10 september start de eerste 'les' en 6 weken later hebben we ons diploma op zak! Jippie!!!

Gesprek Filip & Trien

Eergisteren, 13 juni, hebben we een gesprek gehad met Filip & Trien die reeds 2 interlandelijke adoptiekinderen hebben en momenteel bezig zijn met een derde. Zij hebben gekozen voor kinderen uit Ethiopië.

Omdat er veel raakvlakken waren met nationale adoptie konden Filip & Trien wat meer vertellen over de ervaringen in het buitenland. 2 Weken voor ze moesten vertrekken belde hun contactpersoon hen op met de vreugdevolle mededeling. Beide adoptiekinderen komen uit een verschillend weeshuis met elk hun voor- en nadelen.
Tijdens de voorbereidingscursus & (vrijblijvende) cursussen nadien hebben ze veel bruikbare informatie gekregen om om te gaan met allerlei vormen van racisme. Iets waar wij en ons kind ongetwijfeld mee in aanraking zullen komen.

We hebben dankzij Filip & Trien weer wat extra bagage meegekregen die ons ongetwijfeld goed van pas zal komen tijdens de lange weg die we nog af te leggen hebben.

Bedankt voor de tijd die jullie voor ons vrijgemaakt hebben.

Cursus start in September

Zonet een mail gehad van VCOK waarin men ons bevestigde dat onze cursus in september zal starten.
Voor eind juni zal ons de exacte data gegeven worden.

Toppie !!!

Aanmelden Interlandelijke adoptie

Op 1 juni stortten we de bijdrage ter inschrijving voor interlandelijke adoptie. Dinsdag 12 juni later ontvingen we de informatiemap van Kind & Gezin. Een map over over het wel en wee in adoptieland.


Onze cursus zal georganiseerd worden door VCOK. Wanneer en waar we deze curus moeten volgen is nog een groot vraagteken. Iemand van deze organisatie zal ons nog contacteren.
Een beetje onderzoek wees uit dat deze echter op regelmatige tijdstippen georganiseerd worden.

Gesprek met adoptie-ouders Dirk & Inge

Via een tante van Veerle zijn we in contact gekomen met Dirk & Inge. Adoptie-ouders die reeds 2 uitermate schattige binnenlandse adoptiekinderen hebben. Op zaterdag 2 juni hadden we hiermee afgesproken.
Reden: een leuk gesprek met ervaren mensen om aldoende een betere kijk te hebben op wat ons te wachten staat. Je leest zoveel Indianenverhalen, daarom dat dit ons een uitgelezen kans leek.

2 Juni 8 uur 's avonds belden we aan. Enigszins nerveus (de een al wat meer als de andere). Inge met Jaan op haar arm deed de deur open en beiden verwelkomden ons hartelijk. Dankzij het goede weer hebben we heel de avond op het terras kunnen zitten. Wat wijn en snackjes ... meer moest het echt niet zijn. Na wat koetjes en kalfjes was het hoog tijd om Jaan in zijn bedje te stoppen waarna we ons vragenuurtje (bleek naderhand vragen-5-uurtje te zijn geworden) konden starten.

Van het het maatschappelijk onderzoek, de wachttijden, de keuze van adoptiedienst tot het opnemen van het babytje in je gezin. Elke vraag kon worden gesteld.
Wij hadden zelf enge gedachten over het maatschappelijk onderzoek, toch hebben Dirk & Inge ons enigszins gerustgesteld. Het overgrote merendeel van de kandidaat-adoptanten krijgt een positief advies.

Het, voor ons, grootste nadeel van binnenlandse adoptie is de extreem lange wachttijd. Van Kind & Gezin kregen we het bericht dat de eerstkomende vormingsavonden pas starten in het najaar van 2008.
Wanneer we ons licht opstaken bij de adoptiedienst Gewenst Kind (Antwerpen) vernamen we dat men reeds voldoende geselecteerde kandidaten heeft tot 2011. Dwz dat, indien alles volgens plan verloopt, we pas een kind rond 2014-2015 kunnen verwachten.

Nog 7-8 jaar wachten vinden we net iets te lang. Daarom dat wij nu een aanvraag voor interlandelijke adoptie bij Kind & Gezin hebben ingediend.