Rechtbank

Vandaag D-Day ... dé belangrijkste dag in deze hele procedure. We moesten ons dossier verdedigen tegenover een Kazachse rechter. De zitting verliep zonder problemen (we waren dan ook uitstekend voorbereid) en na enkele pittige vragen moesten we allemaal rechtstaan en werd het vonnis voorgelezen: “ ... krijgen een POSITIEF advies voor het adopteren van ...”.
Ons geluk kon niet op en zodra we het gerechtsgebouw uit waren vlogen we in elkaars armen. Nu nog 15 dagen beroepsperiode doorkomen en dan kan niets ons meer in de weg staan.
Zo meteen gaan we met dit nog in stijl vieren en vliegen later op de avond nog naar huis. Een kort maar krachtig bezoek. Tot binnen een dikke maand ...
Liefs Tom & Veerle.

2e reis naar Kazachstan

Na 3 weken landden we weer in het reeds vertrouwde Almaty. De trouwe HKM medewerkers stonden ons tijdig op te wachten en brachten ons naar ons vertrouwde appartementje. Het was enorm tof om het tweede verblijf in dezelfde woonst te verblijven als tijdens onze eerste trip. Vooralleer van onze welverdiende nachtrust te genieten (het was half 3 lokale tijd), brachten we nog een nachtlijk bezoek aan onze supermarkt. Wat proviand voor 2 dagen en sushi (om toch nog even een snelle hap binnen te werken) later, doken we in ons bed om er 8 uur nadien weer uit te komen. Wat betekende dat het reeds half 1 ’s middags was voor we goed en wel aangekleed waren. Om half twee belde onze tolk aan om de rechtbank van morgen voor te bereiden. Een uurtje later speelden we samen “rechter & adoptie-oudertje”.
Later trokken we naar Zum om daar nog wat laatste souverniertjes te kopen en de avond in schoonheid te eindigen in de vertrouwde Ciao Pizza.
Morgen, 30 april om 12 uur Kazachse tijd (8 uur Belgische), iedereen duimen of een kaarsje branden voor een voorspoedige rechtbankzitting.

Rechtbankdatum gekend

Gisteren hebben we vernomen dat onze rechtbankdatum reeds op 30 april 2009 valt. We vertrekken dus met Lufthansa op 28 april en hebben de terugvlucht geboekt op 1 mei. De kans is reëel dat de terugvlucht enkele malen uitgesteld dient te worden, maar dat zien we dan wel.
Momenteel gaan we ervanuit dat alles vlotjes blijft lopen.

Terug thuis (voorlopig)

03/04 Weer thuis aangekomen. De eerste (van 3) reizen zit erop. Maandag helaas weer werken, terwijl Veerle verder nog papieren kan aanvragen.
We hopen binnen een maand weer naar Almaty te vliegen waar we voor de rechtbank een positief advies moeten zien binnen te halen.

Tot gauw ...

afscheid nemen

Wakker worden met het gevoel dat je vandaag de laatste keer in zòveel weken je zoontje gaat kunnen vasthouden, spelen en lachen is echt niet leuk! Met een knagend en vreselijk gevoel zijn we dan ook richting weeshuis gereden. Net zoals de vorige dagen was onze schat nog lekker aan het smullen van de plaatselijke babyvoeding. Na een dik kwartier kwam hij eindelijk aan en ... wonder boven wonder ... had hij vandaag een fantastisch mooi kruippakje aan met daaronder maar één laagje kledij! Hij voelde zich dan ook kiplekker want hij kon goed bewegen en het was niet te warm voor hem! Hij heeft zich van zijn beste kant laten zien en heeft ontzettend véél gelachen vandaag. Hij wist precies dat het vandaag een ‘ afscheidsdag’ was!
Na anderhalf uur spelen was onze deugeniet wel moe en plots ... kwam de hoofdverzorgster binnen, nam ons schatje in haar armen en gebaarde ons dat de chauffeur ons opwachtte en we snel naar buiten moesten. Wat hadden we dit afscheid ons anders voorgesteld. Maar ... al bij al ... misschien is het wel goed dat dit zo direct en plots was zodat de tranen en èchte afscheid nemen niet konden plaatsvinden.
Na een stille tocht terug naar huis ontpopten we ons tot een Sien en Maria – surrogaat! Resultaat na enkele uren: ons appartement spik en span!
Afscheid nemen van de Belgen doe je in stijl! Een sashlik ... op een terras ... met een pintje!

Het voorlaatste dagje

Neenee, geen aprilgrap vandaag uitgehaald met mekaar! Daar hadden we ècht geen tijd voor!
’s Morgens lekker in het zonnetje aan het weeshuis gezeten en weeràl gewacht ... tot het 10 uur was en we ons lief schatje weer konden bezoeken. We hebben weer lekker gespeeld, gezongen, gelachen, gebrabbeld en dergelijke! Hij had ook, naar traditie, weer véle lagen kleertjes aan. Deze keer waren ze iets sportiever dan anders en zijn kledingmaat was iets groter dan zijn lijfje aankon. Tijdens het spelen zakte zijn broek elke keer over zijn knieën. Na anderhalf uur ravotten kwam één van de verzorgsters hem halen voor een dutje. We hebben van haar een mooie foto kunnen nemen.
’s Namiddags, na onze siësta met fotokes bekijken die we ’s morgens genomen hebben, een laatste maal ècht door Almaty gewandeld. We gaan het hier ècht wel missen. De rust, de mensen, het uitzicht, de auto’s, het appartementje, het vakantiegevoel, zelfs ... de lucht ( ’s middags na de ochtendspits wanneer de smog over héél de stad hangt!)!

Buiten spelen

Dinsdag al ... nog 3 bezoekjes resten ons van een lang afscheid. Voor ons manneke begon de dag best aangenaam. Mama & papa moesten 20 minuten wachten omdat mijnheerke een massage kreeg. Volledig ontspannen en in ware eskimo-outfit kregen we ons zoontje in handen. Vandaag mochten we tot groot jolijt buiten spelen. We hebben samen aan de bomen, struiken, bloemen, gras, ... gevoeld. Wat rondgelopen en op het bankje gespeeld met een priemende zon op onze gezichten. Ook de andere kindjes van het weeshuis genoten van de frisse lucht. Enkele verzogsters wandelden met een aantal kindjes blokje rond, terwijl de kleinere in hun kinderwagens van de zon genoten. Na een half uurtje zijn we terug naar de speelkamer gegaan en hem meteen van zijn antartica-kostuum verlost. De 4-5 lagen kleren maakten spontaan bewegen onmogelijk. En spelen, kruipen, lachen, ... dat hij gedaan heeft. Hij genoot kennelijk van het “mag-het-iets-minder-zijn-”. Het is zo opvallend wat voor progressie er gemaakt is in de die 2 weken. Ons zoontje is zeer leergierig, houdt ervan te kruipen, zich op te trekken en te wandelen. Je ziet hem écht openbloeien. En zijn stembandjes worden ook (voorlopig zonder spijt) volop geoefend. Voor we het wisten was het weer 12 uur en was ons bezoek voorbij. Slecht 2 bezoekjes resten ons nog van een (te) lang afscheid ...
Aangezien het nu écht wel lente (half zomer) in Almaty is, besloten we, gewapend met boek en zonnebril, de namiddag door te brengen in een van de talkrijke parken die de stad rijk is.

Een blij weerzien

Ontspannen van het weekend weer een korte week met bezoeken aan ons lief ventje! Het begint stilaan een gewoonte te worden maar toch is het steeds een beetje spannend na zo’n weekend! Zou hij ons nog wel herkennen? Maar ... ja hoor ... hij is zo’n schatje dat hij onmiddellijk naar ons begint te lachen. Hij heeft de hele tijd gekird, gebrabbeld, gespeeld, gekropen, gerold en gestapt. Je kan echt zien dat hij zich goed voelt bij ons!
En ... we gaan nog nie naar huis, belange nie, belange nie en ... we gaan nog nie naar huis, ... want dan zien we ons schatje voor een lange tijd nie! We beginnen het met elkaar steeds vaker over te hebben. Het gaat ontzettend moeilijk zijn om hem hier achter te laten. Over het afscheid zal hartverscheurend zijn maar eerst zijn er nog drie bezoeken gepland!

skiën in sovjetstijl

Na een zalige nachtrust en daarbij horende zondagsbrunch de leuze van Bavo geëerd: Zondag is rustdag!
’s Namiddags met al de Belgische koppels ( en dat zijn er ondertussen 7!) naar Shimbulak geweest. Waarachtig een skioord opgericht ten tijde van het sovjettijdperk en nu vooral bekend bij de rijke Kazachen die er de weekends doorbrengen. De infrastructuur is vrij basic maar er is alles wat je nodig hebt. De drie liften werkten en de skieërs onder ons vonden dat al meer dan genoeg! Wij ... de niet-skieërs ... hoopten op een terasje in het zonneke om zo de mensen in België een beetje jaloers te maken. Spijtig dat het zonneke net verdween achter dikke wolken toen we aankwamen. Wel een kleine wandeling gedaan om toch niet steeds op teras rond te hangen. Frisse neuzen en gespierde kuiten later terug op teras beland en daarna in Almaty zelf met z’n allen in een Italiaans / Japans restaurant gaan eten. Je zou denken dat het twee buurlanden zijn maar hier in Almaty is een restaurant pas chique als je sushi serveert! En ... dat kan je nagenoeg overal eten hier! Lekker!!!

De canyons

Vandaag een èchte uitstap gepland! De canyons, 200 km buiten Almaty!
Met enkele koppels stonden we rond 9 uur te wachten zodat onze chauffeur ons kon ophalen. Na een 3 uur durende rit ( afwisselend 70 à 100 km per uur) over asfaltwegen vol putten en gaten, bobbels en hobbels, de laatste 20 km over een zandweg aangekomen in het nationale park waar de canyons deel van uitmaken.
Een adembenemend zicht de Amerikaanse canyons waardig. Onze chauffeur stelde voor om een wandeling te maken in de canyons: ongeveer 100 meter dalen en dan in het dal 1 km wandelen en lunchen bij een riviertje. Een FANTASTISCH idee! Na een steile afdaling waarvan we allemaal blij waren dat die achter de rug was, een fenomaal zicht vanuit de buik van de canyons naar de hemel. Geen zuchtje wind ( of toch bijna niet), warme temperaturen, een mooi zicht! Ongeveer 500 foto’s getrokken van wat steen en rots! En toch ... ook even stilgestaan dat hier miljoenen jaar geleden een rivier dit wondertje heeft uitgehouwen.
Na een heerlijke wandeling grolde onze magen. Aan de rivier, tegen een boom leunend, onze boterhammekes met zelfgemaakte tonijnsla opgegeten. Wat een zalig moment! Zuivere lucht, een kabbelend beekje, stilte van de natuur, een heerlijke BBQ-geur van onze buren aan het water! Wat moet een mens nog meer hebben, zou je toch denken.
Met ons busje een helse tocht uit de canyons gemaakt. Toch wel een héél smalle doortocht gemaakt tussen een tunnel van rotsen waar je je zo in kan vastrijden, en een helling opgereden van makkelijk 15 % waar de grond zo geëroseerd was dat je amper kon zeggen dat dit een weg was waar een busje met 8 personen naar boven kan zonder grip te verliezen. Na deze bloedstollende helling hoorde een applaus voor de chauffeur en ... een tranquilizer zodat onze bloeddruk wat kon zakken.
De drie uur durende rit terug was iets ongemakkelijker. Je hebt de weg dan ook enkele uren ervoor al kunnen bewonderen. Toch ... blijft de steppe ongelofelijk mooi en de onmetelijke vlaktes maken echt indruk. De armoede , in vergelijking met Almaty, is een duidelijk verschil.
Om deze dag in stijl af te sluiten, besloten we om een typisch Kazachse lekkernij te nuttigen: schaslick. Een spies schapenvlees op de BBQ met brood. Echt lekker!