Na een telefoontje naar HKM kregen we te horen dat ons dossier momenteel bij de vertaler zit. Dwz dat da appostilles dus allemaal in orde zijn.
De vertaler dient het dossier binnen 2 weken vertaald te hebben.
Daarna gaat het dossier nog 1x naar een Belgische instantie en dan vertrekt het naar Kazachstan.
Als alles vlot zou verlopen, zou het dossier binnen 1 maand naar Kazachstan kunnen vertrekken. Jipppiee!
donderdag 16 oktober 2008
woensdag 17 september 2008
Dossier binnen bij adoptiedienst
Een héle maand lang hebben we gelopen om onze papieren aangevraagd, juist ingevuld en bestempeld te hebben.
Op 28 augustus konden we ons dossier binnenbrengen. Na een grondige checkbeurt of alles wel aanwezig was, konden we ons dossier veilig en wel achterlaten. Ons dossier is onmiddellijk verstuurd naar Brussel voor nieuwe ( en dure ...) stempels en daarna zal het verder gestuurd worden naar de vertaler. Hopelijk doet die man / vrouw hard zijn best om alles zo snel mogelijk klaar te hebben.
We kunnen niet wachten tot ons kindje van ver weg bij ons is. Ons kinderkamertje is reeds klaar, nu onze spruit nog!
Op 28 augustus konden we ons dossier binnenbrengen. Na een grondige checkbeurt of alles wel aanwezig was, konden we ons dossier veilig en wel achterlaten. Ons dossier is onmiddellijk verstuurd naar Brussel voor nieuwe ( en dure ...) stempels en daarna zal het verder gestuurd worden naar de vertaler. Hopelijk doet die man / vrouw hard zijn best om alles zo snel mogelijk klaar te hebben.
We kunnen niet wachten tot ons kindje van ver weg bij ons is. Ons kinderkamertje is reeds klaar, nu onze spruit nog!
woensdag 30 juli 2008
Wij worden mama en papa, en nog snel ook!
Hoi hoi,
Maandag was het weer zover. We waren weer op pad voor onze adoptie. Onze reis ging naar Beerse waar het adoptiebureau ' Het kleine Mirakel'( HKM) ons verwachtte voor een infomoment en aansluitend de intake.
Stipt 10 uur stapten we het ruime kantoor binnen en we kwamen onmiddellijk een oude bekende tegen. Annick en haar man, mensen met wie we de cursus deden, kwamen ook eens wat informatie rapen bij HKM.
Twee lieve adoptiemoeders en drijvende krachten achter HKM begonnen onmiddellijk enthousiast te vertellen over het reilen en zeilen in Kazachstan en een adoptie in Kazachstan. Kort samengevat staan er een héleboel kindjes te wachten tot er een mama en papa hen komen ophalen en is er geen wachtlijst enkel een wachttijd om de héle procedure en papiermolen in orde te brengen.
Het supergoede nieuws hierbij is dat we nu , volgens hen, volgend jaar zeker mama en papa zullen zijn en ons kindje bij ons zullen hebben.
Daarna hadden we aansluitend intake. Het contract werd bekeken en ondertekend. We kregen een kaftje met allerlei documenten en lijsten zodat we goed wisten wat we zo snel mogelijk in orde moeten brengen. Echt soms héél rare dingen zoals een fotoalbum van ons en ons huis, enkele aanbevelingsbrieven geschreven door derden en gedetailleerde bankafschriften.
Thuisgekomen onmiddellijk begonnen met alle voorbereiding en al bij al valt alles héél erg goed mee. We hebben het meeste kunnen aanvragen via het net en na enkele uren handtekeningen zetten was het grootste deel al klaar.
We wachten enkel op wat papieren die de postbode waarschijnlijk volgende week zal brengen en de reispas van Tom die 10 dagen onderweg zal zijn.
Hopelijk zal alles snel aankomen en dan kunnen we via de notaris alles laten wettigen. Einde augustus als alles een beetje meezit.
Maandag was het weer zover. We waren weer op pad voor onze adoptie. Onze reis ging naar Beerse waar het adoptiebureau ' Het kleine Mirakel'( HKM) ons verwachtte voor een infomoment en aansluitend de intake.
Stipt 10 uur stapten we het ruime kantoor binnen en we kwamen onmiddellijk een oude bekende tegen. Annick en haar man, mensen met wie we de cursus deden, kwamen ook eens wat informatie rapen bij HKM.
Twee lieve adoptiemoeders en drijvende krachten achter HKM begonnen onmiddellijk enthousiast te vertellen over het reilen en zeilen in Kazachstan en een adoptie in Kazachstan. Kort samengevat staan er een héleboel kindjes te wachten tot er een mama en papa hen komen ophalen en is er geen wachtlijst enkel een wachttijd om de héle procedure en papiermolen in orde te brengen.
Het supergoede nieuws hierbij is dat we nu , volgens hen, volgend jaar zeker mama en papa zullen zijn en ons kindje bij ons zullen hebben.
Daarna hadden we aansluitend intake. Het contract werd bekeken en ondertekend. We kregen een kaftje met allerlei documenten en lijsten zodat we goed wisten wat we zo snel mogelijk in orde moeten brengen. Echt soms héél rare dingen zoals een fotoalbum van ons en ons huis, enkele aanbevelingsbrieven geschreven door derden en gedetailleerde bankafschriften.
Thuisgekomen onmiddellijk begonnen met alle voorbereiding en al bij al valt alles héél erg goed mee. We hebben het meeste kunnen aanvragen via het net en na enkele uren handtekeningen zetten was het grootste deel al klaar.
We wachten enkel op wat papieren die de postbode waarschijnlijk volgende week zal brengen en de reispas van Tom die 10 dagen onderweg zal zijn.
Hopelijk zal alles snel aankomen en dan kunnen we via de notaris alles laten wettigen. Einde augustus als alles een beetje meezit.
vrijdag 4 juli 2008
Wij hebben gekozen voor ...
De vorige maanden waren voor de wekelijkse lezers nogal saai omdat er niet veel gebeurde in adoptieland buiten wachten, wachten en nog eens wachten. De laatste week gaat het in ons adoptieavontuur allemaal wat sneller.
Ik berichtte jullie eerder dat we een landenkeuze moesten maken en dat we nog uit vier landen konden kiezen. We hebben enkele uren getelefoneerd en we hebben onze keuze gemaakt. Voor ik ze bekend maak, wil ik nog even wat verduidelijken.
Deze vier landen zijn verdeeld onder drie adoptiediensten. Zo worden Colombia en Thailand gecoördineerd door FIAC, India door de Vreugdezaaiers en Kazachstan door Het Kleine Mirakel.
Enkele telefoontjes later maakte me al vlug wijs dat Colombia en Thailand niet echt aangewezen zijn voor adoptie omdat de wachttijden er erg oplopen ( tot 3,4,5 jaar) en er maar héél weinig kindjes de afgelopen jaren naar België vertrokken. Mede omdat er véél mensen geïnteresseerd zijn in deze twee landen, raadden ze ons af om deze keuze te maken als het voor ons toch niet veel uitmaakte.
Ook voor India was er een lange wachttijd die erg verschilde met de informatie die we eerder al hadden verkregen. Zo zouden we op dit moment 18 maanden moeten wachten vanaf de opmaak van het dossier tot een toewijzing aan een kindje. Daar bovenop moesten we dan nog 9 tot 12 maanden wachten vooral we het kindje mogen gaan halen en de héle papiermolen klaar is.
Kazachstan had zo zijn eigen problemen. Het is niet alleen de duurste van de vier landen maar we moeten ook daar 12 weken blijven. Normaal gezien toch! Na wat aandringen of het niet anders kon ( Tom kan geen 12 weken wegblijven van zijn werk) kan deze periode opgesplitst worden in 2 of 3 keer. We zouden sowieso eerst 17 dagen naar Kazachstan moeten gaan om daar het kindje te ontmoeten en dan een maand thuis wachten. Dan konden we kiezen om 6 weken daar te verblijven ofwel nog een korte trip van 3 dagen naar Kazachstan en een laatste vlucht om het kindje op te halen uit het weeshuis. Voordeel bij Kazachstan zijn de korte wachttijden: tot nu toe een klein jaartje!
Na een wijs beraad hebben we voor Kazachstan gekozen. Jippie!!! Op 28 juli om 10 uur moeten we in Beerse zijn voor een informatieronde. Aansluitend gaan we op intake waarbij de hele procedure van het adoptiebureau wordt uitgelegd en we een héle lijst krijgen met papieren die we moeten aanvragen, gaan halen, legaliseren en dergelijke. Weer een datum om naar uit te kijken dus !
Ik berichtte jullie eerder dat we een landenkeuze moesten maken en dat we nog uit vier landen konden kiezen. We hebben enkele uren getelefoneerd en we hebben onze keuze gemaakt. Voor ik ze bekend maak, wil ik nog even wat verduidelijken.
Deze vier landen zijn verdeeld onder drie adoptiediensten. Zo worden Colombia en Thailand gecoördineerd door FIAC, India door de Vreugdezaaiers en Kazachstan door Het Kleine Mirakel.
Enkele telefoontjes later maakte me al vlug wijs dat Colombia en Thailand niet echt aangewezen zijn voor adoptie omdat de wachttijden er erg oplopen ( tot 3,4,5 jaar) en er maar héél weinig kindjes de afgelopen jaren naar België vertrokken. Mede omdat er véél mensen geïnteresseerd zijn in deze twee landen, raadden ze ons af om deze keuze te maken als het voor ons toch niet veel uitmaakte.
Ook voor India was er een lange wachttijd die erg verschilde met de informatie die we eerder al hadden verkregen. Zo zouden we op dit moment 18 maanden moeten wachten vanaf de opmaak van het dossier tot een toewijzing aan een kindje. Daar bovenop moesten we dan nog 9 tot 12 maanden wachten vooral we het kindje mogen gaan halen en de héle papiermolen klaar is.
Kazachstan had zo zijn eigen problemen. Het is niet alleen de duurste van de vier landen maar we moeten ook daar 12 weken blijven. Normaal gezien toch! Na wat aandringen of het niet anders kon ( Tom kan geen 12 weken wegblijven van zijn werk) kan deze periode opgesplitst worden in 2 of 3 keer. We zouden sowieso eerst 17 dagen naar Kazachstan moeten gaan om daar het kindje te ontmoeten en dan een maand thuis wachten. Dan konden we kiezen om 6 weken daar te verblijven ofwel nog een korte trip van 3 dagen naar Kazachstan en een laatste vlucht om het kindje op te halen uit het weeshuis. Voordeel bij Kazachstan zijn de korte wachttijden: tot nu toe een klein jaartje!
Na een wijs beraad hebben we voor Kazachstan gekozen. Jippie!!! Op 28 juli om 10 uur moeten we in Beerse zijn voor een informatieronde. Aansluitend gaan we op intake waarbij de hele procedure van het adoptiebureau wordt uitgelegd en we een héle lijst krijgen met papieren die we moeten aanvragen, gaan halen, legaliseren en dergelijke. Weer een datum om naar uit te kijken dus !
woensdag 2 juli 2008
Naar de rechtbank voor de 2de keer!
Vandaag, 2 juli, is er weer een belangrijke dag in ons adoptieavontuur. De rechter zou ons een positief advies kunnen geven. ( als ze tijd en zin heeft ;-))
We waren natuurlijk goed op tijd vertrokken met onze fiets naar de rechtbank en daar ook op tijd aangekomen. De zenuwen vielen bij ons beiden erg goed mee. De rechter heeft eerst met ons nog een gesprekje gehad en daarna werd ons inderdaad een positief advies gegeven. Ook het vonnis ( het papieren bewijs)werd vandaag nog opgemaakt en opgestuurd. Jippie!!! Zo kunnen we dat verwachten begin volgende week in de brievenbus. En kunnen we naar een adoptiebureau gaan.
De volgende dagen zullen we nodig hebben om een adoptieland te kiezen. Onze keuze zal één van deze landen zijn: Kazachstan, Thailand, Colombia of India. Toch niet zo een erg gemakkelijke keuze omdat er zoveel factoren meespelen.
We waren natuurlijk goed op tijd vertrokken met onze fiets naar de rechtbank en daar ook op tijd aangekomen. De zenuwen vielen bij ons beiden erg goed mee. De rechter heeft eerst met ons nog een gesprekje gehad en daarna werd ons inderdaad een positief advies gegeven. Ook het vonnis ( het papieren bewijs)werd vandaag nog opgemaakt en opgestuurd. Jippie!!! Zo kunnen we dat verwachten begin volgende week in de brievenbus. En kunnen we naar een adoptiebureau gaan.
De volgende dagen zullen we nodig hebben om een adoptieland te kiezen. Onze keuze zal één van deze landen zijn: Kazachstan, Thailand, Colombia of India. Toch niet zo een erg gemakkelijke keuze omdat er zoveel factoren meespelen.
dinsdag 20 mei 2008
Postief Advies !!
Vandaag viel er een nieuwe enveloppe van KIND & GEZIN in de bus.
Aangezien ik moest overwerken, werd Veerle gedwongen om de enveloppe mooi op tafel te leggen en te nagelbijten.
Thuis aangekomen ploften we beide met de enveloppe in de zetel. Enveloppe opengesscheurd en door de kamer gegooid om zo dé brief goed te kunnen lezen.
Nuja ... het was een brief van wel een pagina of 12. Toch maar snel snel naar de laatste pagina gevlogen (spannend moment hoor) en daar zagen we toch ons groot jolijt: POSITIEF !! Jiieehaaahh !!!
Het besef dat er dan toch ooit een kindje komt is onbeschrijflijk. Een grote last die van onze shouders gevallen is, oef!
Op 2 juli moeten we nog naar de Jeugdrechtbank en hopelijk doet die zijn vonnis zo snel mogelijk opdat wij ons in een van de adoptie bureau's kunnen inschrijven.
Aangezien ik moest overwerken, werd Veerle gedwongen om de enveloppe mooi op tafel te leggen en te nagelbijten.
Thuis aangekomen ploften we beide met de enveloppe in de zetel. Enveloppe opengesscheurd en door de kamer gegooid om zo dé brief goed te kunnen lezen.
Nuja ... het was een brief van wel een pagina of 12. Toch maar snel snel naar de laatste pagina gevlogen (spannend moment hoor) en daar zagen we toch ons groot jolijt: POSITIEF !! Jiieehaaahh !!!
Het besef dat er dan toch ooit een kindje komt is onbeschrijflijk. Een grote last die van onze shouders gevallen is, oef!
Op 2 juli moeten we nog naar de Jeugdrechtbank en hopelijk doet die zijn vonnis zo snel mogelijk opdat wij ons in een van de adoptie bureau's kunnen inschrijven.
vrijdag 18 april 2008
4e gesprek MO
Eindelijk, de 4 gesprekken zijn achter de rug!
16 April haddden we ons laatste gesprek. De Maatschappelijk Assistente kwam op huisbezoek. Huis beetje opgeblonken en wat koffie klaargezet om alles wat huiselijker te laten gewaarworden haha (wat een mens allemaal al niet doet).
Rond 14 uur was de MA er. Ze vertelde dat ze eigenlijk niet echt veel nieuwe vragen meer had en het allemaal niet zo lang zou duren. Ze vertelde dat wij nooit echt rond de pot hebben gedraaid (wat anderen blijkbaar wel doen) en aldoende het meeste al gezegd was tijdens de eerste 3 gesprekken. Ze bleef nog wel even stilstaan over het feit of ik (Tom) wel volledig over het geen-eigen-kinderen-krijgen-syndroom heen was. Bij veerle vonden ze daar allerlei sporen van terug, maar bij mij was dat nog redelijk vaag.
Om af te sluiten (na een 45mins), vroeg ze om het ganse huis een keer te mogen bekijken (wij hadden altijd gelezen dat dit niet gedaan werd). Met alle plezier gaven we haar een rondleiding waarna ze huiswaarts keerde.
Nu moeten we afwachten hoe het team ons beoordeelt (zeer frustrerend om te weten dat anderen over jou verdere leven gaan beslissen).
We hopen binnen een 6 weken een rapport in de bus te krijgen ... positief of negatief ... de spanning zal te snijden zijn wanneer dé enveloppe in de bus valt.
16 April haddden we ons laatste gesprek. De Maatschappelijk Assistente kwam op huisbezoek. Huis beetje opgeblonken en wat koffie klaargezet om alles wat huiselijker te laten gewaarworden haha (wat een mens allemaal al niet doet).
Rond 14 uur was de MA er. Ze vertelde dat ze eigenlijk niet echt veel nieuwe vragen meer had en het allemaal niet zo lang zou duren. Ze vertelde dat wij nooit echt rond de pot hebben gedraaid (wat anderen blijkbaar wel doen) en aldoende het meeste al gezegd was tijdens de eerste 3 gesprekken. Ze bleef nog wel even stilstaan over het feit of ik (Tom) wel volledig over het geen-eigen-kinderen-krijgen-syndroom heen was. Bij veerle vonden ze daar allerlei sporen van terug, maar bij mij was dat nog redelijk vaag.
Om af te sluiten (na een 45mins), vroeg ze om het ganse huis een keer te mogen bekijken (wij hadden altijd gelezen dat dit niet gedaan werd). Met alle plezier gaven we haar een rondleiding waarna ze huiswaarts keerde.
Nu moeten we afwachten hoe het team ons beoordeelt (zeer frustrerend om te weten dat anderen over jou verdere leven gaan beslissen).
We hopen binnen een 6 weken een rapport in de bus te krijgen ... positief of negatief ... de spanning zal te snijden zijn wanneer dé enveloppe in de bus valt.
donderdag 10 april 2008
3e gesprek MO
Op 9/4 was het weer zover: het derde gesprek met de psycholoog stond voor de deur!
Al héél wat minder zenuwachtig dan de twee vorige keren kwamen we aan. Er werd een kleine evaluatie gehouden over het vorige gesprek en dan werden we weer bestookt met tal van nieuwe vragen of verduidelijkingen en herhalingen van het vorige gesprek.
We kwamen buiten met een positief gevoel. Dat wil al wel wat zeggen, zeker?
Hopelijk zal het ons volgende week even goed gaan. Dan komt de maatschappelijk werker bij ons thuis een kijkje nemen. De lenteschoonmaak kunnen we al direct starten want het huis moet blinken volgende week hoor!
Al héél wat minder zenuwachtig dan de twee vorige keren kwamen we aan. Er werd een kleine evaluatie gehouden over het vorige gesprek en dan werden we weer bestookt met tal van nieuwe vragen of verduidelijkingen en herhalingen van het vorige gesprek.
We kwamen buiten met een positief gevoel. Dat wil al wel wat zeggen, zeker?
Hopelijk zal het ons volgende week even goed gaan. Dan komt de maatschappelijk werker bij ons thuis een kijkje nemen. De lenteschoonmaak kunnen we al direct starten want het huis moet blinken volgende week hoor!
vrijdag 4 april 2008
2e Gesprek MO
Gisteren hadden wij ons 2e gesprek ivm het Maatschappelijk Onderzoek. (normaal gezien ging het 2e gesprek op 31 maart door, maar de MA belde af wegens ziekte.)
Ons 2e gesprek dus werd er dus een met de psychologe. De jonge dame stelde ons eerst een beetje op ons gemak en stak dan van wal. Ze overliep ons levensverhaal en diepte enkele aantekeningen van de maatschappelijk assistente verder uit.
Volgende week hebben we het 3e gesprek (ook met de psychologe) en de week nadien komt de maatschappelijk assistent op huisbezoek.
Ons 2e gesprek dus werd er dus een met de psychologe. De jonge dame stelde ons eerst een beetje op ons gemak en stak dan van wal. Ze overliep ons levensverhaal en diepte enkele aantekeningen van de maatschappelijk assistente verder uit.
Volgende week hebben we het 3e gesprek (ook met de psychologe) en de week nadien komt de maatschappelijk assistent op huisbezoek.
maandag 31 maart 2008
22 Maart - Onze trouwdag
Op 22 maart zijn wij eindelijk in het huwelijksbootje getreden.
Veerle in een feeërieke jurk (gemaakt de mama trouwens) en Tom in een mooi nieuw kostuum (inclusief bloem-stoefertje), ahja!!
Om half 10 verzamelden we bij ons thuis en na een ochtendlijk hapje en drankje vertrokken we naar het Schoon verdiep (Stahhuis Antwerpen). Dit weekend werd Semini trouwens gevierd. Aan het stadhuis werden de koppels door een mensenhaag (in Middeleeuwse outfit) heen het stadhuis binnengeleid. Binnenin stonden enkele muzikanten (eveneens in aangepaste kledij) het beste van zichzelf te geven. We ontwaardden zelfs een bekende ... Ed Kooiman. Wat verder stond een TV ploeg het hele gebeuren te filmen en jaja wat bleek nu? Dezelfde avond kwamen we op ATV. Na getrouwd te zijn, nu ook een beetje BA (Bekende Antwerpenaar)
Na onze trouwgelofte afgelegd te hebben, verlieten we het stadhuis en men nodigde ons uit om midden in een kring plaats te nemen, waarna een of andere dansgroep een vruchtbaarheidsdans rondom ons deed. (alles bleef deftig voor de excentrieken onder ons)
Hierna boden we onze vrienden, familie, collaga's nog een drankje aan vooralleer weer huiswaards te keren.
Thuis aangekomen hebben we heerlijk gelunched (mama, papa dat hebben jullie super gedaan!) en na nog enkele verassingen te hebben ontvangen, was het tijd om nog een 2 uurtjes te bowlen. (wat trouwens voor iedereen super is meegevallen).
Daarna hebben we nog een heerlijk dinner gehad met de familie & getuigen.
Hartelijk bedankt aan iedereen die ons geluk heeft toegewenst & bedankt voor alle mooie kaartjes en geschenkjes.
Het was een dag om nooit meer te vergeten !
Veerle in een feeërieke jurk (gemaakt de mama trouwens) en Tom in een mooi nieuw kostuum (inclusief bloem-stoefertje), ahja!!
Om half 10 verzamelden we bij ons thuis en na een ochtendlijk hapje en drankje vertrokken we naar het Schoon verdiep (Stahhuis Antwerpen). Dit weekend werd Semini trouwens gevierd. Aan het stadhuis werden de koppels door een mensenhaag (in Middeleeuwse outfit) heen het stadhuis binnengeleid. Binnenin stonden enkele muzikanten (eveneens in aangepaste kledij) het beste van zichzelf te geven. We ontwaardden zelfs een bekende ... Ed Kooiman. Wat verder stond een TV ploeg het hele gebeuren te filmen en jaja wat bleek nu? Dezelfde avond kwamen we op ATV. Na getrouwd te zijn, nu ook een beetje BA (Bekende Antwerpenaar)
Na onze trouwgelofte afgelegd te hebben, verlieten we het stadhuis en men nodigde ons uit om midden in een kring plaats te nemen, waarna een of andere dansgroep een vruchtbaarheidsdans rondom ons deed. (alles bleef deftig voor de excentrieken onder ons)
Hierna boden we onze vrienden, familie, collaga's nog een drankje aan vooralleer weer huiswaards te keren.
Thuis aangekomen hebben we heerlijk gelunched (mama, papa dat hebben jullie super gedaan!) en na nog enkele verassingen te hebben ontvangen, was het tijd om nog een 2 uurtjes te bowlen. (wat trouwens voor iedereen super is meegevallen).
Daarna hebben we nog een heerlijk dinner gehad met de familie & getuigen.
Hartelijk bedankt aan iedereen die ons geluk heeft toegewenst & bedankt voor alle mooie kaartjes en geschenkjes.
Het was een dag om nooit meer te vergeten !
Abonneren op:
Posts (Atom)
