Buiten spelen

Dinsdag al ... nog 3 bezoekjes resten ons van een lang afscheid. Voor ons manneke begon de dag best aangenaam. Mama & papa moesten 20 minuten wachten omdat mijnheerke een massage kreeg. Volledig ontspannen en in ware eskimo-outfit kregen we ons zoontje in handen. Vandaag mochten we tot groot jolijt buiten spelen. We hebben samen aan de bomen, struiken, bloemen, gras, ... gevoeld. Wat rondgelopen en op het bankje gespeeld met een priemende zon op onze gezichten. Ook de andere kindjes van het weeshuis genoten van de frisse lucht. Enkele verzogsters wandelden met een aantal kindjes blokje rond, terwijl de kleinere in hun kinderwagens van de zon genoten. Na een half uurtje zijn we terug naar de speelkamer gegaan en hem meteen van zijn antartica-kostuum verlost. De 4-5 lagen kleren maakten spontaan bewegen onmogelijk. En spelen, kruipen, lachen, ... dat hij gedaan heeft. Hij genoot kennelijk van het “mag-het-iets-minder-zijn-”. Het is zo opvallend wat voor progressie er gemaakt is in de die 2 weken. Ons zoontje is zeer leergierig, houdt ervan te kruipen, zich op te trekken en te wandelen. Je ziet hem écht openbloeien. En zijn stembandjes worden ook (voorlopig zonder spijt) volop geoefend. Voor we het wisten was het weer 12 uur en was ons bezoek voorbij. Slecht 2 bezoekjes resten ons nog van een (te) lang afscheid ...
Aangezien het nu écht wel lente (half zomer) in Almaty is, besloten we, gewapend met boek en zonnebril, de namiddag door te brengen in een van de talkrijke parken die de stad rijk is.

Een blij weerzien

Ontspannen van het weekend weer een korte week met bezoeken aan ons lief ventje! Het begint stilaan een gewoonte te worden maar toch is het steeds een beetje spannend na zo’n weekend! Zou hij ons nog wel herkennen? Maar ... ja hoor ... hij is zo’n schatje dat hij onmiddellijk naar ons begint te lachen. Hij heeft de hele tijd gekird, gebrabbeld, gespeeld, gekropen, gerold en gestapt. Je kan echt zien dat hij zich goed voelt bij ons!
En ... we gaan nog nie naar huis, belange nie, belange nie en ... we gaan nog nie naar huis, ... want dan zien we ons schatje voor een lange tijd nie! We beginnen het met elkaar steeds vaker over te hebben. Het gaat ontzettend moeilijk zijn om hem hier achter te laten. Over het afscheid zal hartverscheurend zijn maar eerst zijn er nog drie bezoeken gepland!

skiën in sovjetstijl

Na een zalige nachtrust en daarbij horende zondagsbrunch de leuze van Bavo geëerd: Zondag is rustdag!
’s Namiddags met al de Belgische koppels ( en dat zijn er ondertussen 7!) naar Shimbulak geweest. Waarachtig een skioord opgericht ten tijde van het sovjettijdperk en nu vooral bekend bij de rijke Kazachen die er de weekends doorbrengen. De infrastructuur is vrij basic maar er is alles wat je nodig hebt. De drie liften werkten en de skieërs onder ons vonden dat al meer dan genoeg! Wij ... de niet-skieërs ... hoopten op een terasje in het zonneke om zo de mensen in België een beetje jaloers te maken. Spijtig dat het zonneke net verdween achter dikke wolken toen we aankwamen. Wel een kleine wandeling gedaan om toch niet steeds op teras rond te hangen. Frisse neuzen en gespierde kuiten later terug op teras beland en daarna in Almaty zelf met z’n allen in een Italiaans / Japans restaurant gaan eten. Je zou denken dat het twee buurlanden zijn maar hier in Almaty is een restaurant pas chique als je sushi serveert! En ... dat kan je nagenoeg overal eten hier! Lekker!!!

De canyons

Vandaag een èchte uitstap gepland! De canyons, 200 km buiten Almaty!
Met enkele koppels stonden we rond 9 uur te wachten zodat onze chauffeur ons kon ophalen. Na een 3 uur durende rit ( afwisselend 70 à 100 km per uur) over asfaltwegen vol putten en gaten, bobbels en hobbels, de laatste 20 km over een zandweg aangekomen in het nationale park waar de canyons deel van uitmaken.
Een adembenemend zicht de Amerikaanse canyons waardig. Onze chauffeur stelde voor om een wandeling te maken in de canyons: ongeveer 100 meter dalen en dan in het dal 1 km wandelen en lunchen bij een riviertje. Een FANTASTISCH idee! Na een steile afdaling waarvan we allemaal blij waren dat die achter de rug was, een fenomaal zicht vanuit de buik van de canyons naar de hemel. Geen zuchtje wind ( of toch bijna niet), warme temperaturen, een mooi zicht! Ongeveer 500 foto’s getrokken van wat steen en rots! En toch ... ook even stilgestaan dat hier miljoenen jaar geleden een rivier dit wondertje heeft uitgehouwen.
Na een heerlijke wandeling grolde onze magen. Aan de rivier, tegen een boom leunend, onze boterhammekes met zelfgemaakte tonijnsla opgegeten. Wat een zalig moment! Zuivere lucht, een kabbelend beekje, stilte van de natuur, een heerlijke BBQ-geur van onze buren aan het water! Wat moet een mens nog meer hebben, zou je toch denken.
Met ons busje een helse tocht uit de canyons gemaakt. Toch wel een héél smalle doortocht gemaakt tussen een tunnel van rotsen waar je je zo in kan vastrijden, en een helling opgereden van makkelijk 15 % waar de grond zo geëroseerd was dat je amper kon zeggen dat dit een weg was waar een busje met 8 personen naar boven kan zonder grip te verliezen. Na deze bloedstollende helling hoorde een applaus voor de chauffeur en ... een tranquilizer zodat onze bloeddruk wat kon zakken.
De drie uur durende rit terug was iets ongemakkelijker. Je hebt de weg dan ook enkele uren ervoor al kunnen bewonderen. Toch ... blijft de steppe ongelofelijk mooi en de onmetelijke vlaktes maken echt indruk. De armoede , in vergelijking met Almaty, is een duidelijk verschil.
Om deze dag in stijl af te sluiten, besloten we om een typisch Kazachse lekkernij te nuttigen: schaslick. Een spies schapenvlees op de BBQ met brood. Echt lekker!

Laatste bezoekje van de week

2 Weken zijn we hier al en de tijd vliegt voorbij. De laatste keer deze week dat we ons jongetje kunnen bezoeken. Toen we zijn mutjse afdeden, zagen we dat zijn haartjes kort geknipt waren. Het blijkt hier de gewoonte te zijn dat ze net voor de lente gekapt worden en zijn korte haartjes stonden hem beeldig. Veerle vond het iets minder leuk.
Spelen, spelen, spelen ... daar was hij voor gekomen. En dat liet hij ons meteen merken ook. Alles vastgrijpen wat hij kon en indien iets te ver lag, geen probleem, dan “kroop” hij er wel heen. We hebben samen een ontzettend leuke tijd beleefd en samen lekker gelachen.
Vandaag zijn ze hem na 1 uurtje al wel komen halen omdat hij moest slapen. Wel wat jammer, maar begrijpelijk. Na 1 uur zijn ze hier echt wel doodop en doe je er misschien beter aan om ze in hun bedje te leggen.

Bezoekje + op de botsauto's

Een nieuwe dag, dus opnieuw een bezoek aan het weeshuis. Ons kereltje straalde werkelijk. We merken dat hij zijn dagelijks speel-ritueel begint te kennen, want bij het overdragen stak hij zijn handje naar ons uit en begon te glimlachen. Vandaag was het “papa”-dag, wat dus niet verkeerd was. Met ons zoontje op de schoot hebben we er nogal gespeeld. Onnozel doen met een half opgeblazen ballon vindt hij zo leuk ... zo leuk dat hij écht aan het schaterlachen was. We moesten er zelf enorm hard om lachen. Wat hij op zijn beurt ook weer superleuk vond.
Zo’n 2 uur spelen vergt enorm veel van zo’n ukkepuk. Ook omdat hij ’s morgens nog niet geslapen heeft. Zijn kameraadjes gaan na zijn papje (om 10 uur) slapen, maar onze knaap moet met zijn ouders gaan spelen. Dus rond 11 uur begon hij weer veel in zijn oogjes te wrijven en wat lastiger te worden (echt lastig wordt hij nooit, ahnee!)
Troostende woorden en jezelf écht belachelijk maken door allerlei kunstjes, gekkebekken te trekken, blijken wel te helpen.
Deze middag was het stralend weer in Almaty. Buitentemperaturen die in het zonnetje vlot boven de 20 graden aanvoelden. We zijn samen met Pat naar het Gorki-park getrokken, om daarna de Zoo van Almaty te bezoeken.
Aan het Gorki-Park ligt nog een oud pret- en nieuw waterpark (wat we jullie vroeger al verteld hebben). Aangezien Pat de oude, vervallen botsautootjes nog niet gezien had, was dit het eerste punt van afspraak. Tot onze grote verbazing bleek deze attractie nog open te zijn ook (evenals al de andere antieke, sovjetattracties). Een oude man wenkte ons om in zijn botsautootjes plaats te nemen. (Je moet weten dat de autootjes er ouder en afgeleefder uitzag dan de man zelf) Dolgelukkig gaf hij zijn attractie de nodige stroom dmv een oude knop in te duwen en deze 3 Belgen beleefden lol voor 30. Wie heeft er de kans om in een jaren 60-70 kermisattractie te zitten? Muziek schalde door de knoeroude boxen en deze kraakten bij elke lage toon. Een unieke belevenis ... en dit vond ook de oude man ... we mochten nog een 2e maal op zijn attractie toeren. Dit geheel op zijn kosten.
Een paar foto’s later bracht hij ons naar zijn andere attractie. Een vezelplaat met verscheidene gaten waar balonnen ingeplaats waren dewelke je met oude, kromme vogelepikpijltjes moest laten ploffen. Blij dat hij eindelijk volk zag, wilde hij van geen geld weten en stak ieder van ons 6 pijltjes in de handen. 18 Pijltjes werden afgevuurd, waarvan er 3 doel troffen. Geen score om fier op te zijn, maar toch kregen we een klein aandenken van de man. Hoe mooi kan de wereld zijn ... ontroerend.
We namen afscheid van onze oude vriend en trokken richting Zoo. 400 Tengee entree-geld (= €1) en een eerste Homo Sapiens controleerde onze ticketten. Het fraaie park werd opgefleurd door de vele dieren: pauwen, gieren, zebra’s, tijgers, beren, kamelen, neushoorns, ... allemaal waren ze van de partij. De een in een mooier hok dan de andere ... al dan niet vergezeld van kakkerlakken.
Een uur of 3 later hielden we het voor bekeken en reden in gepaste stijl weer naar ons appartement. Een oude Lada-taxi bracht ons voor €2 naar huis. Ginds aangekomen nog even vaarwel gezegd aan een koppel dat vandaag vertrok en de toffe dag afgesloten met een slaatje en cappuccino in de Ciao-Pizza.

Mojito

Ons bazeke heeft zich weer hard geamuseerd vandaag. Hij had zeer leuke kleren aan vandaag, een zonnig geel salopetje met (uiteraard) bijhorend mutsje. Ook al is het hier enorm warm, blijkbaar vreest men hier continu dat een van de kindjes verkouden zou geraken. Op zich goed te begrijpen, want indien er eentje ziek wordt, volgen de anderen automatisch. We hebben met potjes, ringen, blokjes,... gespeeld. Maar met ons fototoestel of gsm spelen vindt hij, tot onze grote schrik, toch het allerleukste.
Na een dik uur begin je toch te merken dat hij enorm moe wordt. Wrijven in zijn oogjes tot hij niet meer weet hoe zich te gedragen. Dit resulteerde vandaag toch in een tijdje “ambetant zijn” en wat wenen.
Deze middag hebben we dan met een paar andere koppels een leuk terrasje gedaan op de “Meir van Almaty”. Een vergelijking met “onze” Meir zou overdreven zijn, maar gezellig is het er wel. Enkele Mojito’s deden onze heimwee naar jullie verminderen.

Een supertof weerzien na 3 dagen hem te moeten missen

Vandaag konden we ons manneke nog eens in onze armen sluiten. We vreesden even dat hij ons wat vergeten was, maar niets was minder waar hoor. Bij het overnemen van de verzorgster wist hij meteen dat er weer met hem gespeeld ging worden.
Hij was helemaal genezen en trakteerde ons op vrolijk gekwetter en vuurde verscheidene lachsalvo’s op ons af. We hadden hem 2 uur voor onszelf. Zalig gewoon.

Tegen het einde toe werd hij erg moe en zat hij bij zijn mama op de schoot. De eerste jaloerse blikken van de papa werden een feit.

Wij met zijn tweeën

Vandaag officiële vrije dag. Na al het “feestgedruis” gisteren was dit meer dan een welkom geschenk voor de autochtonen. Althans zij die voor een governementele instantie werken. Helaas valt ons weeshuis ook onder dit begip en konden we ons kindje vandaag niet bezoeken.
Een dagje met ons twee alleen, dat was het plan wat we rond de middag opvatten. Het weer vandaag was s-c-h-i-t-t-e-r-e-n-d. Een mooi lentezonntje met temperaturen die weer met de 20 graden flirtten. Jasjes uit en zonnebril op dus. Onderweg kruistte een witte limousine met gevolg onze weg en hield halt aan het Panfilov-park. Een mooi bruidskoppel nam het idee om hun foto’s in dit mooie park te maken. (ze hadden weliswaar last van één papparazo, dewelke opvallend westerse trekken had). Hierna zetten we ons neer op een pleintje waar verscheidene kids halsbrekende toeren uithaalden op hun skateboards, rollerskates en mountainbikes. Op dit plein kon je je ook laten rondrijden in een koets, de kleinsten maakten de gekste salto’s op het springkasteel, ... heerlijk gewoon.
We herinnerden ons dat er een beetje verder een grote moskee te bezichtigen was. Onderweg passeerden we een knus lokaal marktje. Broeken van 800 Tenghe (=€4) waren hier geen uitzondering. Cd’s gingen ook vlot over de toonbank (de opvallende lage, lees geef-weg-prijs, deed me echter vermoeden dat het hier allemaal om illegale copies ging).
Een beetje later wat foto’s van de moskee genomen en dan weer huiswaarts gekeerd. Onderweg zagen we een terrasje (het eerste dat we zijn tegengekomen tijdens ons verblijf hier) dat uitnodigend naar ons lonkte. Ons zwakke karakter deed ons gedwee plaatsnemen om van een lekkere Ice-tea te genieten. Een terrasje doen in maart ... sterk, al zeggen we het zelf.

Nieuwjaar

Vandaag hadden we een afspraak met Maxat, een Kazach die we hebben leren kennen. Samen met Pat & Ellen begaven we ons naar het universiteitsplein, waar de grote feestelijkheden plaatsvonden. Op het plein aangekomen bevonden we ons in een waar mierennest. Aangezien we niet zò opgezet zijn met deze beestjes, vonden we het beter om elkaar te leren kennen in een leuk Italiaans restaurantje. Tijdens een gezonde!, knisperige salade kwamen we veel te weten over Kazachstan en zijn gewoontes. Onze “gids” kon niet alleen smakelijk vertellen, hij wist ons ook te verbazen met enkele woorden nederlands. Straffe kost ...
Na de lunch trokken we door de stad, vergezeld van gespekte verhalen en wetenswaardigheden over Almaty. Een tussenstop in de gekende Coffeedelia (een hippe drankgelegenheid met gratis WIFI internet) later, ging het terug richting het universiteitsplein. Rond 19 uur aangekomen verwachtten we een drukke feestende, dronken massa ... De massa was er ... de drank en party-animals stuurden hun kat. De optredens die aan de gang waren, konden de opgekomen menigte blijkbaar niet enorm boeien aangezien iedereen er maar wat voor zich uit zat te staren (of zou dit nu het Oosterse feestgedruis inhouden). De aanwezige valkenier met bijhorend vliegdier gaf nog een beetje animo wannneer zijn beestje de vleugels gewillig? spreidde. Aan fotostandjes geen gebrek ... en om hun printers te laten werken, hadden sommigen een heuse generator bij (vindingrijk zijn ze wel, onze Kazachse vrienden).
Na een uurtje hadden we het ginds wel gezien en sloten we de avond af in een of andere lounge bar die je zo in ons hippe Antwerpen zou kunnen planten.