Eerst en vooral superbedankt voor de leuke reacties, mailtjes, skypegesprekken etc ... (we kijken er elke dag naar uit en het doet heel veel deugd om te merken dat jullie ons verhaal meevolgen).
Er wordt ons heel vaak gevraagd naar de naam en foto's van ons zoontje. We willen jullie graag alle informatie geven. Maar omdat dit onze adoptieprocedure kan schaden, houden we deze informatie nog totdat de beroepsperiode van de rechtbank voorbij is. Dan pas is het kindje officieel van ons en kunnen we alle informatie die we willen met jullie delen.
We zijn er zeker van dat jullie hier begrip voor kunnen opbrengen.
Nog enkele weekjes geduld dus.
Groetjes uit Almaty.
donderdag 19 maart 2009
Sneeuwpret
Deze ochtend dwarrelde er engelenhaar naar beneden. Sinds half 5 deze ochtend was het volop aan het sneeuwen. Goedgeluimd en met de nodige winterkledij aan reden we naar het weeshuis.
We mochten ons kleintje zelf gaan halen in zijn speelzaaltje. Hij was weer enorm goedgeluimd, wat ons veel deugd deed. Hij begon vlot met ons te spelen en bracht ons gauw aan het lachen met zijn gekke bekken en geluidjes. Vandaag heeft hij zich zelf rechtgetrokken en ook het zelfstandig zitten begint goed te vlotten. Hij mag zich stilaan gaan inhouden, want wij willen hem graag zelf zijn eigen eerste stappen zien zetten. Het uurtje was weer omgevlogen (we mogen hem momenteel nog steeds maar 1 uurtje per dag zien door zijn verkoudheid). Rond 11 uur kwam de verzorgster (die hij zeer goed schijnt te kennen aangezien hij er onmiddellijk naar lachte en probeerde naartoe te kruipen) hem halen om in zijn bedje te leggen (wij matten hem nogal af blijkbaar).
Uit het weeshuis gekomen lag er al een dikke laag sneeuw (+5cm ) en al gauw was de eerste sneeuwbal een feit.
Omdat het misschien een van de laatste sneeuwfeiten was, hebben we hier dus volop van geprofiteerd. Een fikse wandeling werd het doel van deze namiddag. We wandelden door de besneeuwde stad naar de St-Nicolas! Kathedraal. Echt prachtig met dit sneeuwlandschap.
Na een lekkere caffee Lattee (alhoewel die van jou beter is, Lene) en even van de heerlijke desserts geproefd te hebben, besloten we om huiswaarts te keren. Het was dan ook al na de zessen. Toch nog even halt houden in ons 24/7 supermarktje om wat lekkers voor deze avond te kopen. Morgen zitten we hier reeds 1 week en wat vliegt de tijd hier.
Zaterdag en zondag viert men hier het Islamitisch Nieuwjaar. Grote festiviteiten verzekerd. We kijken ernaar uit. Het minpunt hieraan is dat maandag alle federale instanties gesloten zijn ... dus ook ons weeshuis , waardoor we ons zoontje pas terug op dinsdag kunnen bezoeken.
woensdag 18 maart 2009
Eerste tandjes
Iets beter geslapen deze nacht! Toch nog wat moe opgestaan maar we hebben een doel vandaag: ons bengeltje even hard laten lachen, kirren, afmatten als gisteren.
Stipt 10 uur stonden we in het speelkamertje te wachten tot ons zoontje werd gebracht door de verzorgsters. Hij was nog lekker aan het eten dus nog 15 minuten nagelbijten tot ons knap kereltje werd gebracht. Men vertelde ons dat hij wat koorts heeft ( 37,2° C) en dat dit te wijten is aan zijn tandjes die doorkomen. Hij heeft nu al vier tandjes: bijna twee boven en twee beneden in zijn mondje.
Ondanks de koorts heeft ons manneke héél hard gespeeld. Hoe zotter, hoe beter is de leuze en daar zijn we wel goed in hoor! Hij heeft dus weer hard gelachen, heeft zichzelf voortgesleept zodat hij bij zijn speelgoedjes kon ( op zijn armpjes, zijn benen gebruikt hij nog niet! Een aparte kruiptechniek, niet? )
Rond 11.15 u. Kwam de directrice ons vertellen dat we hem terug naar zijn leefgroepje moesten brengen. Erg jammer hoor! Zo’n uurtje vliegt echt voorbij! Deze keer mochten we hem zelf gaan afgeven en konden we een blik werpen op het speelkamertje waar hij meestal met zijn kameraadjes speelt.
’s Namiddags een wandeling gemaakt in de stad. Even bij een adoptiekoppel binnengelopen die hier ook al enkele weken met hun zoontje verblijven. Zij konden ons héél wat handige tips geven en waren ook blij dat we even langs kwamen. Voor hen was het al een tijdje geleden dat ze nog eens wat Belgen gezien hadden!
Rond 6 uur is het hier beginnen te regenen! Een belevenis ten top! In een kwartiertje ontstaan hier op straat ware riviertjes die grote plassen ( en meren ) maken op pleintjes en in laaggelegen straten. Het is hier in de stad best heuvelachtig ( als ik het zo mag noemen ...) en ik vrees dat héél wat pleintjes onderwater staan nu! De mensen maken zich hier nog geen zorgen om ondergelopen kelders en dergelijke. Ik denk dat ze hier al wat meer gewend zijn!
Stipt 10 uur stonden we in het speelkamertje te wachten tot ons zoontje werd gebracht door de verzorgsters. Hij was nog lekker aan het eten dus nog 15 minuten nagelbijten tot ons knap kereltje werd gebracht. Men vertelde ons dat hij wat koorts heeft ( 37,2° C) en dat dit te wijten is aan zijn tandjes die doorkomen. Hij heeft nu al vier tandjes: bijna twee boven en twee beneden in zijn mondje.
Ondanks de koorts heeft ons manneke héél hard gespeeld. Hoe zotter, hoe beter is de leuze en daar zijn we wel goed in hoor! Hij heeft dus weer hard gelachen, heeft zichzelf voortgesleept zodat hij bij zijn speelgoedjes kon ( op zijn armpjes, zijn benen gebruikt hij nog niet! Een aparte kruiptechniek, niet? )
Rond 11.15 u. Kwam de directrice ons vertellen dat we hem terug naar zijn leefgroepje moesten brengen. Erg jammer hoor! Zo’n uurtje vliegt echt voorbij! Deze keer mochten we hem zelf gaan afgeven en konden we een blik werpen op het speelkamertje waar hij meestal met zijn kameraadjes speelt.
’s Namiddags een wandeling gemaakt in de stad. Even bij een adoptiekoppel binnengelopen die hier ook al enkele weken met hun zoontje verblijven. Zij konden ons héél wat handige tips geven en waren ook blij dat we even langs kwamen. Voor hen was het al een tijdje geleden dat ze nog eens wat Belgen gezien hadden!
Rond 6 uur is het hier beginnen te regenen! Een belevenis ten top! In een kwartiertje ontstaan hier op straat ware riviertjes die grote plassen ( en meren ) maken op pleintjes en in laaggelegen straten. Het is hier in de stad best heuvelachtig ( als ik het zo mag noemen ...) en ik vrees dat héél wat pleintjes onderwater staan nu! De mensen maken zich hier nog geen zorgen om ondergelopen kelders en dergelijke. Ik denk dat ze hier al wat meer gewend zijn!
dinsdag 17 maart 2009
Ons bazeke
Na nog maar eens barslecht geslapen te hebben, was 8.30 nét iets te vroeg om op te staan. Snel douchen en ontbijten en dan beneden op onze chauffeur wachten.
Rond 10 uur konden we het weeshuis binnen, maar moesten nog even op onze kleine wachten aangezien hij nog aan het eten was.
Even na 10 ging de deur van de speelkamer open en wie zat daar op de arm van een van de verzorgsters? Jawel ... the one and only!
Meteen al het speelgoed bovengehaald en al onze energie in onze kleine spruit gestoken. Vandaag werden we onthaald op een heel extravert jongetje: kraaien van plezier, nieuwsgierig al zijn nieuwe speelgoed uitproberen (het knisperboekje blijft het uitstekend doen) en zijn ouders nog eens goed bekijken en betasten. Gewoon super.
Hij had ook heel toffe kleren aan deze keer (die van gisteren waren niet echt om over naar huis te schrijven) en zijn mutsje was (gelukkig) ook niet opgezet.
We merkten echt dat hij ons nog herkende, wat een heel tof gevoel gaf. Na wat heen en weer gewiebel op Veerle haar schoot, begon hij zowaar spontaan te lachen. Wat een metamorphose met gisteren.
Het enige minpuntje deze ochtend was dat ons zoontje wat ziekjes was (volgens de verpleegsters) en hij maar 1 uurtje bij ons mocht blijven. Het uur is werkelijk voorbij gevlogen.
We kijken met volle teugen uit naar morgen, wanneer we hopelijk de volle twee uur van hem mogen genieten.
De namiddag hebben we met Geert, Chris en hun zoontje doorgebracht. We hebben wat in de stad rondgewandeld en hebben rond 4 uur nog even iets op hun appartement gedronken.
Rond 10 uur konden we het weeshuis binnen, maar moesten nog even op onze kleine wachten aangezien hij nog aan het eten was.
Even na 10 ging de deur van de speelkamer open en wie zat daar op de arm van een van de verzorgsters? Jawel ... the one and only!
Meteen al het speelgoed bovengehaald en al onze energie in onze kleine spruit gestoken. Vandaag werden we onthaald op een heel extravert jongetje: kraaien van plezier, nieuwsgierig al zijn nieuwe speelgoed uitproberen (het knisperboekje blijft het uitstekend doen) en zijn ouders nog eens goed bekijken en betasten. Gewoon super.
Hij had ook heel toffe kleren aan deze keer (die van gisteren waren niet echt om over naar huis te schrijven) en zijn mutsje was (gelukkig) ook niet opgezet.
We merkten echt dat hij ons nog herkende, wat een heel tof gevoel gaf. Na wat heen en weer gewiebel op Veerle haar schoot, begon hij zowaar spontaan te lachen. Wat een metamorphose met gisteren.
Het enige minpuntje deze ochtend was dat ons zoontje wat ziekjes was (volgens de verpleegsters) en hij maar 1 uurtje bij ons mocht blijven. Het uur is werkelijk voorbij gevlogen.
We kijken met volle teugen uit naar morgen, wanneer we hopelijk de volle twee uur van hem mogen genieten.
De namiddag hebben we met Geert, Chris en hun zoontje doorgebracht. We hebben wat in de stad rondgewandeld en hebben rond 4 uur nog even iets op hun appartement gedronken.
maandag 16 maart 2009
Eerste bezoek
Vandaag brak dé grote dag dan eindelijk aan. We zouden ons zoontje voor de eerste maal kunnen ontmoeten.
Twintig voor tien kwam men ons ophalen om naar het weeshuis te gaan. Daar aangekomen konden wij eventjes het domeintje verkennen. Er waren best veel plaatsjes waar de kindjes konden spelen, zelfs een zwembad wat in de zomer ook werkelijk gebruikt werd.
Even later werden we binnengelaten in het weeshuis en belandden in het bureel van de directrice, samen met onze tolk. Na ons voorgesteld te hebben, bracht een van de verzorgsters het kindje binnen. Alles verliep eigenlijk nogal snel en voordat we er weet in hadden, zaten we met zijn drieën in de speelkamer.
Het moet allemaal nogal vreemd voor hem geweest zijn: nieuwe gezichten, nieuwe geuren, nieuwe geluiden ... het baasje was er duidelijk van onder de indruk. We hadden hem zo’n “knisperboekje” gegeven. In het begin wist hij niet goed wat hij ermee moest aanvangen (of durfde hij niet goed), maar een twintig minuutjes later stak hij het toch al vlot in zijn mondje.
Dit eerste bezoek was best wel kort (zo een 25 minuutjes), maar meer dan voldoende. Niet alleen voor ons was dit een hele aanpassing, maar wat moet zo’n kleine ukkepuk hier wel niet van vinden.
Vanaf nu mogen we (als alles goed verloopt) ons kleintje elke weekdag bezoeken van 10 to 12. Dus zullen we wel gauw een band opbouwen en samen van elkaar beginnen te genieten.
Na dit eerste bezoek zijn we eerst terug naar ons appartement gegaan om een beetje te bekomen van al dit. Aan elkaar ons verhaal gedaan van hoe we dit hadden ervaren enzovoort.
Na het middageten zijn we dan naar een mooi park getrokken, met een pracht van een kathedraal en heel imposante beeldhouwwerken uit de Sovjet-tijd.
's Avonds zijn we nog lekker iets gaan eten met Patje & Ellen ... heerlijke pizza.
Twintig voor tien kwam men ons ophalen om naar het weeshuis te gaan. Daar aangekomen konden wij eventjes het domeintje verkennen. Er waren best veel plaatsjes waar de kindjes konden spelen, zelfs een zwembad wat in de zomer ook werkelijk gebruikt werd.
Even later werden we binnengelaten in het weeshuis en belandden in het bureel van de directrice, samen met onze tolk. Na ons voorgesteld te hebben, bracht een van de verzorgsters het kindje binnen. Alles verliep eigenlijk nogal snel en voordat we er weet in hadden, zaten we met zijn drieën in de speelkamer.
Het moet allemaal nogal vreemd voor hem geweest zijn: nieuwe gezichten, nieuwe geuren, nieuwe geluiden ... het baasje was er duidelijk van onder de indruk. We hadden hem zo’n “knisperboekje” gegeven. In het begin wist hij niet goed wat hij ermee moest aanvangen (of durfde hij niet goed), maar een twintig minuutjes later stak hij het toch al vlot in zijn mondje.
Dit eerste bezoek was best wel kort (zo een 25 minuutjes), maar meer dan voldoende. Niet alleen voor ons was dit een hele aanpassing, maar wat moet zo’n kleine ukkepuk hier wel niet van vinden.
Vanaf nu mogen we (als alles goed verloopt) ons kleintje elke weekdag bezoeken van 10 to 12. Dus zullen we wel gauw een band opbouwen en samen van elkaar beginnen te genieten.
Na dit eerste bezoek zijn we eerst terug naar ons appartement gegaan om een beetje te bekomen van al dit. Aan elkaar ons verhaal gedaan van hoe we dit hadden ervaren enzovoort.
Na het middageten zijn we dan naar een mooi park getrokken, met een pracht van een kathedraal en heel imposante beeldhouwwerken uit de Sovjet-tijd.
's Avonds zijn we nog lekker iets gaan eten met Patje & Ellen ... heerlijke pizza.
zondag 15 maart 2009
Zum
We zitten nog steeds niet in ons oude ritme ... gisteren weer gaan slapen rond 02.30 uur en pas opgestaan rond 12 uur. Achja, we profiteren nog even van het uitslapen ... binnenkort zal dit niet meer mogelijk zijn.
Een uurtje later waren we reeds op weg naar de Zum. Een shoppingcentra waar je ook allerlei souvernirs kon kopen. We hebben daar best wel wat toffe ideetjes kunnen opdoen.
Het hing er vol met lusters van Swarovski ... en deze waren best prijzig. Sommige kostten enkele duizenden euro’s (en zagen er nog niet eens uit). Je vond er ook de traditionele kledij, “hippe” winkeltjes maar ook heel erg veel rommel (waar ze nog eens veel geld voor vroegen). In tegenstelling tot wat velen misschien denken is Almaty (en Kazachstan in het algemeen) zeker niet goedkoop. Alles is minstens even duur als in België.
Onderweg kwamen we een soort van Meir tegen met héél veel LG reclame. We hebben er enkele foto’s van genomen om naar het werk te sturen. Na hier wat over gekuierd te hebben (het weer was weer uitstekend, we hadden ons jassen thuis gelaten) zagen we in de verte wat kleurrijke kraampjes staan. Daar aangekomen bevonden we ons op een lokaal marktje. Hier vond je vele vlees-, vis-, fruit- en groentekraampjes. Of het wijs zou zijn om hier iets te kopen, betwijfelen we ten stelligste. Het vlees werd niet koel bewaard en lag open en bloot onder de smog die hier hangt. We denken dat hier ’s morgens vroeg hele stukken dier verkapt worden, want achter elk kraam zag je een grote bijl in een boomstronk staan.
Deze avond gaan we rustig een filmpje kijken en we kijken vol spanning uit naar morgen, wanneer we voor de eerste keer ons kindje kunnen bezoeken.
zaterdag 14 maart 2009
Koktobe
In de hoop om weer electriciteit te hebben bij het opstaan, genoten we van een extra lange nachtrust. Om 10.30uur werd het echt wel tijd om op te staan. Meteen de lichtschakelaar uitgeprobeerd maar helaas ...
We hebben dan naar een van onze contactpersonen gebeld en wonder boven wonder lichtte de kamer bij de eerste beltoon weer op. Een act of God? Na een heerlijk ontbijt geprepareerd door Veerle (krabsla en een heerlijk ommeletje) ontmoetten we op Ellen & Pat’s appartement Geert & Chris met hun kindje.
Deze laatste verblijven reeds lange tijd in Almaty en kennen het reilen en zeilen van de stad. Ze troonden ons mee via allerlei mooie paadjes naar de kabellift die ons naar Koktobe zou brengen. Een afgeplatte bergtop waar je een mooi overzicht van de stad had. Daar aangekomen, zagen we pas hoe groot Almaty wel niet is. Huizen, appartementen, kantoren, ... zover het oog kon reiken. Van hieruit kon je heel goed zien dat Almaty-stad eigenlijk een vlakte is, aan de rand van een bergketen, waarvan de toppen met sneeuw bedekt waren. Koktobe lag bezaaid met mooie, gezellige wandelpaatjes, af en toe afgewisseld met mooie waterpartijen en speeltuigjes en zelfs een kleine kinderboerderij. Echt de moeite waard om te bezoeken.
Om weer naar huis te keren opteerden we om met een busje de berg af te rijden en dit voor een zéér voordelige prijs. In de waan van een goede zaak gedaan te hebben sprongen we met zijn zevenen het busje in ... tot plots het busje een 500 meter verder zijn stopplaats scheen bereikt te hebben. Weg illusie ... en waren we verplicht een taxi te nemen die ons naar onze beginplaats bracht. Gelukkig viel de prijs van de taxi énorm goed mee (hebben we toch nog een klein beetje een goede zaak gedaan).
Hierna hebben we samen nog iets gedronken en is ieder zijn eigen weg naar huis gegaan om zich aldaar van een verkwikkende maaltijd tegoed te doen.
Later op de avond zijn wij een I-card gaan kopen (zodat wij vanaf thuis ook op internet kunnen) en hebben die met de hulp van Geert hier vakkundig geïnstalleerd (thanks!)
We hebben dan naar een van onze contactpersonen gebeld en wonder boven wonder lichtte de kamer bij de eerste beltoon weer op. Een act of God? Na een heerlijk ontbijt geprepareerd door Veerle (krabsla en een heerlijk ommeletje) ontmoetten we op Ellen & Pat’s appartement Geert & Chris met hun kindje.
Deze laatste verblijven reeds lange tijd in Almaty en kennen het reilen en zeilen van de stad. Ze troonden ons mee via allerlei mooie paadjes naar de kabellift die ons naar Koktobe zou brengen. Een afgeplatte bergtop waar je een mooi overzicht van de stad had. Daar aangekomen, zagen we pas hoe groot Almaty wel niet is. Huizen, appartementen, kantoren, ... zover het oog kon reiken. Van hieruit kon je heel goed zien dat Almaty-stad eigenlijk een vlakte is, aan de rand van een bergketen, waarvan de toppen met sneeuw bedekt waren. Koktobe lag bezaaid met mooie, gezellige wandelpaatjes, af en toe afgewisseld met mooie waterpartijen en speeltuigjes en zelfs een kleine kinderboerderij. Echt de moeite waard om te bezoeken.
Om weer naar huis te keren opteerden we om met een busje de berg af te rijden en dit voor een zéér voordelige prijs. In de waan van een goede zaak gedaan te hebben sprongen we met zijn zevenen het busje in ... tot plots het busje een 500 meter verder zijn stopplaats scheen bereikt te hebben. Weg illusie ... en waren we verplicht een taxi te nemen die ons naar onze beginplaats bracht. Gelukkig viel de prijs van de taxi énorm goed mee (hebben we toch nog een klein beetje een goede zaak gedaan).
Hierna hebben we samen nog iets gedronken en is ieder zijn eigen weg naar huis gegaan om zich aldaar van een verkwikkende maaltijd tegoed te doen.
Later op de avond zijn wij een I-card gaan kopen (zodat wij vanaf thuis ook op internet kunnen) en hebben die met de hulp van Geert hier vakkundig geïnstalleerd (thanks!)
vrijdag 13 maart 2009
1e Afreis + Kindvoorstel
12 Maart 2009, een dag die ons ganse leven bij zal blijven.
Het was de dag waarop wij voor de eerste maal richting Kazachstan vlogen om ons kindje van ver weg te ontmoeten.
Om 12.30 kwam Peter Veerle ophalen in Ekeren. Nadat ze 10 keer gecontroleerd had of we niets vergeten waren, ging het richting” LG” om Tom op te halen (iemand moet geld in het laatje brengen natuurlijk ).
Van daaruit vertrokken we samen naar Zaventem. Een dik uur later waren we ingechecked (weegschaal gaf 40,2kg aan – geluk gehad dus) en genoten nog van een late lunch. (Padré bedankt hiervoor)
Rond 14.30uur namen we afscheid van Peter en kon onze reis écht beginnen.
De vlucht naar Schiphol vloog voorbij en om 18.15 zaten we reeds aan boord van een grote boeiing. Almaty, here we come!
Het werd een voorspoedige, 6 uur durende, vlucht. Tijdens de hapjes & drankjes genoten we met volle teugen van het on-demand enterntainment systeem dat ter ieders beschikking stond.
Omstreeks 05.30 uur plaatselijke tijd (Almaty ligt 5 uur voor op Brussel) zetten we voor het eerst voet op Kazachse bodem. Na de paspoort controle en onze bagage opgehaald te hebben, werden we hartelijk verwelkomd door een medewerker van HKM.Een half uurtje later stonden we in ons appartement. Een kleine propere en gezellige flat waar we de komende drie weken zouden verblijven.
Een korte inspectie- en valiezenuitlaad-ronde later sprongen we voldaan in ons bed. Enkele uurtjes rust zouden ons goed doen.
Omstreeks 10 uur kregen we telefoon: onze tolk. Deze zou, samen met de coördinator, ons kindvoorstel komen doen. Een half uurtje later wisten we: We worden mama & papa van ...
Een mooie, gezonde jongen, 8 maanden oud. We hebben zelfs 2 mooie recente foto’s gekregen.
Deze prijken nu mooi als achtergrond op onze laptop
Even scheelde het trouwens niet veel of we hadden onze laptop voor niets meegenomen. Tom had (naar goede gewoonte) een verkeerde lader meegenomen (ook al had hij maar 1 taak gekregen) . Maw we konden onze laptop niet meer opladen. Gelukkig kwam het MacGyver instinct snel in hem op en met wat vakkundig (???) knutselwerk slaagde hij erin om de laptop van stroom te voorzien (2 Uur later viel hier plots de stroom uit ... toeval?).
Ohja, schuin over ons appartement bevindt zich de Silk Way. Een shopping center met een grote supermarkt aan (die 24/24 en 7/7 open is). Toch een ware luxe hoor.
In de namiddag hebben we dan kennis gemaakt met Ellen & Patje. Eveneens een koppel dat hier met een kinderwens zit. Het werd een gezellige middag.
Aangezien we morgen & overmorgen ons kindje nog niet mogen bezoeken, proberen we de tijd wat te doden. We gaan Almaty bekijken vanuit vogelperspectief ... met een kabellift. Benieuwd wat dat gaat geven ...
donderdag 12 maart 2009
Wij vertrekken!!!!!
Vandaag is het zover! Ons valiesje staat gepakt, alles is opgeruimd, ... wij kunnen vertrekken naar Almaty!
Hopelijk hebben we snel internetverbinding daar zodat we jullie op de hoogte kunnen houden!
Het is ongelofelijk fijn dat we door iedereen zulke lieve mailtjes, smsjes, telefoontjes krijgen! Bedankt!!!!
Groetjes en tot gauw met meer nieuws! ...
Hopelijk hebben we snel internetverbinding daar zodat we jullie op de hoogte kunnen houden!
Het is ongelofelijk fijn dat we door iedereen zulke lieve mailtjes, smsjes, telefoontjes krijgen! Bedankt!!!!
Groetjes en tot gauw met meer nieuws! ...
maandag 2 maart 2009
Weekje uitstel
Deze ochtend nog vol euforie omdat we morgen (03/03/2009) zouden vertrekken.
Naar de consul geweest (vriendelijke heer) om morgen onze Visa, net voor vertrek, te kunnen ophalen.
Nadat ik op kantoor was aangekomen, kreeg ik telefoon: HKM
Ze hadden dit keer niet zo'n goed nieuws voor ons: Wegens omstandigheden kan men ons in Kazachstan pas ontvangen op 12 maart. Een dikke week uitstel dus.
Valiesjes zullen dus terug even uitgepakt moeten worden.
Een week uitstel komt wel vaker voor vertelde HKM ons en we moeten ons nergens ongerust over maken. Er is waarschijnlijk een vertraging met de admininstratie, of er is een inspectie in het weeshuis, ...
Het kindje dat op ons wacht, is en blijft nog steeds hetzelfde verzekerder HKM ons. Dat is toch al een hele opluchting. Ook al weten we nog niets over ons kindje, toch voel je reeds een of andere band. Raar hé.
Dit zijn de (minder leuke) wegen die een adoptie met zich meebrengt. Wegen die snel vergeten zullen zijn als we ons kindje in de armen kunnen sluiten.
Naar de consul geweest (vriendelijke heer) om morgen onze Visa, net voor vertrek, te kunnen ophalen.
Nadat ik op kantoor was aangekomen, kreeg ik telefoon: HKM
Ze hadden dit keer niet zo'n goed nieuws voor ons: Wegens omstandigheden kan men ons in Kazachstan pas ontvangen op 12 maart. Een dikke week uitstel dus.
Valiesjes zullen dus terug even uitgepakt moeten worden.
Een week uitstel komt wel vaker voor vertelde HKM ons en we moeten ons nergens ongerust over maken. Er is waarschijnlijk een vertraging met de admininstratie, of er is een inspectie in het weeshuis, ...
Het kindje dat op ons wacht, is en blijft nog steeds hetzelfde verzekerder HKM ons. Dat is toch al een hele opluchting. Ook al weten we nog niets over ons kindje, toch voel je reeds een of andere band. Raar hé.
Dit zijn de (minder leuke) wegen die een adoptie met zich meebrengt. Wegen die snel vergeten zullen zijn als we ons kindje in de armen kunnen sluiten.
Abonneren op:
Posts (Atom)
