Wij met zijn tweeën

Vandaag officiële vrije dag. Na al het “feestgedruis” gisteren was dit meer dan een welkom geschenk voor de autochtonen. Althans zij die voor een governementele instantie werken. Helaas valt ons weeshuis ook onder dit begip en konden we ons kindje vandaag niet bezoeken.
Een dagje met ons twee alleen, dat was het plan wat we rond de middag opvatten. Het weer vandaag was s-c-h-i-t-t-e-r-e-n-d. Een mooi lentezonntje met temperaturen die weer met de 20 graden flirtten. Jasjes uit en zonnebril op dus. Onderweg kruistte een witte limousine met gevolg onze weg en hield halt aan het Panfilov-park. Een mooi bruidskoppel nam het idee om hun foto’s in dit mooie park te maken. (ze hadden weliswaar last van één papparazo, dewelke opvallend westerse trekken had). Hierna zetten we ons neer op een pleintje waar verscheidene kids halsbrekende toeren uithaalden op hun skateboards, rollerskates en mountainbikes. Op dit plein kon je je ook laten rondrijden in een koets, de kleinsten maakten de gekste salto’s op het springkasteel, ... heerlijk gewoon.
We herinnerden ons dat er een beetje verder een grote moskee te bezichtigen was. Onderweg passeerden we een knus lokaal marktje. Broeken van 800 Tenghe (=€4) waren hier geen uitzondering. Cd’s gingen ook vlot over de toonbank (de opvallende lage, lees geef-weg-prijs, deed me echter vermoeden dat het hier allemaal om illegale copies ging).
Een beetje later wat foto’s van de moskee genomen en dan weer huiswaarts gekeerd. Onderweg zagen we een terrasje (het eerste dat we zijn tegengekomen tijdens ons verblijf hier) dat uitnodigend naar ons lonkte. Ons zwakke karakter deed ons gedwee plaatsnemen om van een lekkere Ice-tea te genieten. Een terrasje doen in maart ... sterk, al zeggen we het zelf.

Nieuwjaar

Vandaag hadden we een afspraak met Maxat, een Kazach die we hebben leren kennen. Samen met Pat & Ellen begaven we ons naar het universiteitsplein, waar de grote feestelijkheden plaatsvonden. Op het plein aangekomen bevonden we ons in een waar mierennest. Aangezien we niet zò opgezet zijn met deze beestjes, vonden we het beter om elkaar te leren kennen in een leuk Italiaans restaurantje. Tijdens een gezonde!, knisperige salade kwamen we veel te weten over Kazachstan en zijn gewoontes. Onze “gids” kon niet alleen smakelijk vertellen, hij wist ons ook te verbazen met enkele woorden nederlands. Straffe kost ...
Na de lunch trokken we door de stad, vergezeld van gespekte verhalen en wetenswaardigheden over Almaty. Een tussenstop in de gekende Coffeedelia (een hippe drankgelegenheid met gratis WIFI internet) later, ging het terug richting het universiteitsplein. Rond 19 uur aangekomen verwachtten we een drukke feestende, dronken massa ... De massa was er ... de drank en party-animals stuurden hun kat. De optredens die aan de gang waren, konden de opgekomen menigte blijkbaar niet enorm boeien aangezien iedereen er maar wat voor zich uit zat te staren (of zou dit nu het Oosterse feestgedruis inhouden). De aanwezige valkenier met bijhorend vliegdier gaf nog een beetje animo wannneer zijn beestje de vleugels gewillig? spreidde. Aan fotostandjes geen gebrek ... en om hun printers te laten werken, hadden sommigen een heuse generator bij (vindingrijk zijn ze wel, onze Kazachse vrienden).
Na een uurtje hadden we het ginds wel gezien en sloten we de avond af in een of andere lounge bar die je zo in ons hippe Antwerpen zou kunnen planten.

Repetitie

Gisteren pas laat gaan slapen (V for Vendetta's schuld) dus een perfect excuus om laaaaaang uit te slapen. Na samen gezellig gebruncht te hebben, trokken we met hoge verwachtingen naar de universiteit omdat men daar een groot podium ineengebokst had voor de feestelijkheden.
Daar aangekomen was men volop aan het repeteren voor het grote spektakel deze avond (althans dat was onze perceptie).
Na een 2 uurtjes zang en dans, trokken we naar de Zum om nog eens wat rond te snuisteren, waarbij we afsloten met een drankje en een straatpannekoek. (met veel moeite eentje gekocht waarbij we tijdens het opsmullen verdachte blikken in onze richting keken. Het blijkt niet echt de gewoonte te zijn een pannekoek zomaar op te eten. De pannekoeken hier zijn normaal gezien “verpakkingen” met allerlei groentjes, vlees, ... erin. Achja ... Belgen hé).
Rond 6 uur kwamen we terug bij de universiteit aan, waarbij we ons reeds verwachtten aan een of andere warmp up voor het enorme feest dat later op de avond zou losbarsten. Toen we de stalletjes nog steeds leeg aantroffen en men nog steeds op het podium aan het sleutelen was, begonnen we achterdochtig te worden. Na enkele mensen te hebben aangesproken, volgde het harde verdict: het feest vindt pas de 22e (morgen dus!) plaats.

Zalig gespeeld, maar nu weekend

Een week geleden zetten we voor het eerst voet op Kazachse grond. Na 7 dagen vertoefd te hebben in het land van onze kapoen, beginnen we de heerlijk, knapperige Belgische frietjes met een goeie klot mayonaise en een curryworst spéciale te missen.
Vannacht is de dooi hier ingezet en stonden we op met een hemelsblauwe lucht, klaar om voor de vijfde maal naar het weeshuis te gaan.
Vandaag was ons zoontje weer een streling voor het oog. Hij droeg een schattig pakje en begon meteen met ons te spelen. Papa’s krachten werden ditmaal stevig op de proef gesteld door het onophoudelijk lachebekken wanneer hij de lucht werd ingegooid. Ook mama’s spierbundels werden danig op de proef gesteld wanneer hij zich op een of andere wip waande. We merken echt wel een grote progressie in zijn gedrag en emoties tov de eerste kennismaking. Heel tof!
Ons manneke is best een slim kereltje. Je hoeft iets maar enkele keren voor te doen en hij snapt meteen wat je bedoelt.
Vandaag konden we 1,5uur bij hem zijn. Hij begint van zijn koorts af te raken en mag dus langer met ons spelen. Alhoewel we goed merken dat na onze speeltijd, zijn kaars volledig uit is.
We zullen hem pas dinsdag terugzien, wegens een public holiday op maandag, waarbij alle instanties (waaronder de weeshuizen) gesloten zullen zijn.
De namiddag hebben we doorgebracht met een grote wandeling naar het Gorki-park. Een mooi groot park aan de rand van de stad met daaraan een klein pretpark (wat momenteel grotendeels buiten werking was). Aan deze oase van rust, is ook de zoo gesitueerd. Een dierentuin die, volgens Geert & Chris, Gaia zou doen steigeren.
Morgen is het dus Islamitisch Nieuwjaar en gaan we de stad grondig verkennen om zoveel mogelijk festiviteiten mee te maken. De afgelopen dagen is heel Almaty in de weer geweest om de stad zo netjes mogelijk te maken. We zijn dus reuzebenieuwd.

Even ter info ...

Eerst en vooral superbedankt voor de leuke reacties, mailtjes, skypegesprekken etc ... (we kijken er elke dag naar uit en het doet heel veel deugd om te merken dat jullie ons verhaal meevolgen).

Er wordt ons heel vaak gevraagd naar de naam en foto's van ons zoontje. We willen jullie graag alle informatie geven. Maar omdat dit onze adoptieprocedure kan schaden, houden we deze informatie nog totdat de beroepsperiode van de rechtbank voorbij is. Dan pas is het kindje officieel van ons en kunnen we alle informatie die we willen met jullie delen.

We zijn er zeker van dat jullie hier begrip voor kunnen opbrengen.
Nog enkele weekjes geduld dus.

Groetjes uit Almaty.

Sneeuwpret

Deze ochtend dwarrelde er engelenhaar naar beneden. Sinds half 5 deze ochtend was het volop aan het sneeuwen. Goedgeluimd en met de nodige winterkledij aan reden we naar het weeshuis.
We mochten ons kleintje zelf gaan halen in zijn speelzaaltje. Hij was weer enorm goedgeluimd, wat ons veel deugd deed. Hij begon vlot met ons te spelen en bracht ons gauw aan het lachen met zijn gekke bekken en geluidjes. Vandaag heeft hij zich zelf rechtgetrokken en ook het zelfstandig zitten begint goed te vlotten. Hij mag zich stilaan gaan inhouden, want wij willen hem graag zelf zijn eigen eerste stappen zien zetten. Het uurtje was weer omgevlogen (we mogen hem momenteel nog steeds maar 1 uurtje per dag zien door zijn verkoudheid). Rond 11 uur kwam de verzorgster (die hij zeer goed schijnt te kennen aangezien hij er onmiddellijk naar lachte en probeerde naartoe te kruipen) hem halen om in zijn bedje te leggen (wij matten hem nogal af blijkbaar).
Uit het weeshuis gekomen lag er al een dikke laag sneeuw (+5cm ) en al gauw was de eerste sneeuwbal een feit.
Omdat het misschien een van de laatste sneeuwfeiten was, hebben we hier dus volop van geprofiteerd. Een fikse wandeling werd het doel van deze namiddag. We wandelden door de besneeuwde stad naar de St-Nicolas! Kathedraal. Echt prachtig met dit sneeuwlandschap.
Na een lekkere caffee Lattee (alhoewel die van jou beter is, Lene) en even van de heerlijke desserts geproefd te hebben, besloten we om huiswaarts te keren. Het was dan ook al na de zessen. Toch nog even halt houden in ons 24/7 supermarktje om wat lekkers voor deze avond te kopen. Morgen zitten we hier reeds 1 week en wat vliegt de tijd hier.
Zaterdag en zondag viert men hier het Islamitisch Nieuwjaar. Grote festiviteiten verzekerd. We kijken ernaar uit. Het minpunt hieraan is dat maandag alle federale instanties gesloten zijn ... dus ook ons weeshuis , waardoor we ons zoontje pas terug op dinsdag kunnen bezoeken.

Eerste tandjes

Iets beter geslapen deze nacht! Toch nog wat moe opgestaan maar we hebben een doel vandaag: ons bengeltje even hard laten lachen, kirren, afmatten als gisteren.

Stipt 10 uur stonden we in het speelkamertje te wachten tot ons zoontje werd gebracht door de verzorgsters. Hij was nog lekker aan het eten dus nog 15 minuten nagelbijten tot ons knap kereltje werd gebracht. Men vertelde ons dat hij wat koorts heeft ( 37,2° C) en dat dit te wijten is aan zijn tandjes die doorkomen. Hij heeft nu al vier tandjes: bijna twee boven en twee beneden in zijn mondje.
Ondanks de koorts heeft ons manneke héél hard gespeeld. Hoe zotter, hoe beter is de leuze en daar zijn we wel goed in hoor! Hij heeft dus weer hard gelachen, heeft zichzelf voortgesleept zodat hij bij zijn speelgoedjes kon ( op zijn armpjes, zijn benen gebruikt hij nog niet! Een aparte kruiptechniek, niet? )

Rond 11.15 u. Kwam de directrice ons vertellen dat we hem terug naar zijn leefgroepje moesten brengen. Erg jammer hoor! Zo’n uurtje vliegt echt voorbij! Deze keer mochten we hem zelf gaan afgeven en konden we een blik werpen op het speelkamertje waar hij meestal met zijn kameraadjes speelt.

’s Namiddags een wandeling gemaakt in de stad. Even bij een adoptiekoppel binnengelopen die hier ook al enkele weken met hun zoontje verblijven. Zij konden ons héél wat handige tips geven en waren ook blij dat we even langs kwamen. Voor hen was het al een tijdje geleden dat ze nog eens wat Belgen gezien hadden!

Rond 6 uur is het hier beginnen te regenen! Een belevenis ten top! In een kwartiertje ontstaan hier op straat ware riviertjes die grote plassen ( en meren ) maken op pleintjes en in laaggelegen straten. Het is hier in de stad best heuvelachtig ( als ik het zo mag noemen ...) en ik vrees dat héél wat pleintjes onderwater staan nu! De mensen maken zich hier nog geen zorgen om ondergelopen kelders en dergelijke. Ik denk dat ze hier al wat meer gewend zijn!

Ons bazeke

Na nog maar eens barslecht geslapen te hebben, was 8.30 nét iets te vroeg om op te staan. Snel douchen en ontbijten en dan beneden op onze chauffeur wachten.
Rond 10 uur konden we het weeshuis binnen, maar moesten nog even op onze kleine wachten aangezien hij nog aan het eten was.
Even na 10 ging de deur van de speelkamer open en wie zat daar op de arm van een van de verzorgsters? Jawel ... the one and only!
Meteen al het speelgoed bovengehaald en al onze energie in onze kleine spruit gestoken. Vandaag werden we onthaald op een heel extravert jongetje: kraaien van plezier, nieuwsgierig al zijn nieuwe speelgoed uitproberen (het knisperboekje blijft het uitstekend doen) en zijn ouders nog eens goed bekijken en betasten. Gewoon super.
Hij had ook heel toffe kleren aan deze keer (die van gisteren waren niet echt om over naar huis te schrijven) en zijn mutsje was (gelukkig) ook niet opgezet.
We merkten echt dat hij ons nog herkende, wat een heel tof gevoel gaf. Na wat heen en weer gewiebel op Veerle haar schoot, begon hij zowaar spontaan te lachen. Wat een metamorphose met gisteren.
Het enige minpuntje deze ochtend was dat ons zoontje wat ziekjes was (volgens de verpleegsters) en hij maar 1 uurtje bij ons mocht blijven. Het uur is werkelijk voorbij gevlogen.
We kijken met volle teugen uit naar morgen, wanneer we hopelijk de volle twee uur van hem mogen genieten.
De namiddag hebben we met Geert, Chris en hun zoontje doorgebracht. We hebben wat in de stad rondgewandeld en hebben rond 4 uur nog even iets op hun appartement gedronken.

Eerste bezoek

Vandaag brak dé grote dag dan eindelijk aan. We zouden ons zoontje voor de eerste maal kunnen ontmoeten.
Twintig voor tien kwam men ons ophalen om naar het weeshuis te gaan. Daar aangekomen konden wij eventjes het domeintje verkennen. Er waren best veel plaatsjes waar de kindjes konden spelen, zelfs een zwembad wat in de zomer ook werkelijk gebruikt werd.
Even later werden we binnengelaten in het weeshuis en belandden in het bureel van de directrice, samen met onze tolk. Na ons voorgesteld te hebben, bracht een van de verzorgsters het kindje binnen. Alles verliep eigenlijk nogal snel en voordat we er weet in hadden, zaten we met zijn drieën in de speelkamer.
Het moet allemaal nogal vreemd voor hem geweest zijn: nieuwe gezichten, nieuwe geuren, nieuwe geluiden ... het baasje was er duidelijk van onder de indruk. We hadden hem zo’n “knisperboekje” gegeven. In het begin wist hij niet goed wat hij ermee moest aanvangen (of durfde hij niet goed), maar een twintig minuutjes later stak hij het toch al vlot in zijn mondje.
Dit eerste bezoek was best wel kort (zo een 25 minuutjes), maar meer dan voldoende. Niet alleen voor ons was dit een hele aanpassing, maar wat moet zo’n kleine ukkepuk hier wel niet van vinden.
Vanaf nu mogen we (als alles goed verloopt) ons kleintje elke weekdag bezoeken van 10 to 12. Dus zullen we wel gauw een band opbouwen en samen van elkaar beginnen te genieten.
Na dit eerste bezoek zijn we eerst terug naar ons appartement gegaan om een beetje te bekomen van al dit. Aan elkaar ons verhaal gedaan van hoe we dit hadden ervaren enzovoort.
Na het middageten zijn we dan naar een mooi park getrokken, met een pracht van een kathedraal en heel imposante beeldhouwwerken uit de Sovjet-tijd.










's Avonds zijn we nog lekker iets gaan eten met Patje & Ellen ... heerlijke pizza.

Zum

We zitten nog steeds niet in ons oude ritme ... gisteren weer gaan slapen rond 02.30 uur en pas opgestaan rond 12 uur. Achja, we profiteren nog even van het uitslapen ... binnenkort zal dit niet meer mogelijk zijn.

Een uurtje later waren we reeds op weg naar de Zum. Een shoppingcentra waar je ook allerlei souvernirs kon kopen. We hebben daar best wel wat toffe ideetjes kunnen opdoen.
Het hing er vol met lusters van Swarovski ... en deze waren best prijzig. Sommige kostten enkele duizenden euro’s (en zagen er nog niet eens uit). Je vond er ook de traditionele kledij, “hippe” winkeltjes maar ook heel erg veel rommel (waar ze nog eens veel geld voor vroegen). In tegenstelling tot wat velen misschien denken is Almaty (en Kazachstan in het algemeen) zeker niet goedkoop. Alles is minstens even duur als in België.

Onderweg kwamen we een soort van Meir tegen met héél veel LG reclame. We hebben er enkele foto’s van genomen om naar het werk te sturen. Na hier wat over gekuierd te hebben (het weer was weer uitstekend, we hadden ons jassen thuis gelaten) zagen we in de verte wat kleurrijke kraampjes staan. Daar aangekomen bevonden we ons op een lokaal marktje. Hier vond je vele vlees-, vis-, fruit- en groentekraampjes. Of het wijs zou zijn om hier iets te kopen, betwijfelen we ten stelligste. Het vlees werd niet koel bewaard en lag open en bloot onder de smog die hier hangt. We denken dat hier ’s morgens vroeg hele stukken dier verkapt worden, want achter elk kraam zag je een grote bijl in een boomstronk staan.
Deze avond gaan we rustig een filmpje kijken en we kijken vol spanning uit naar morgen, wanneer we voor de eerste keer ons kindje kunnen bezoeken.